Canım çok sıkkın dertleşebılırmıyız? 😓?

Benzer durumları yaşayan biri olarak seni çok iyi anlıyorum yalnız değilsin. Geçmişte yaşadığın evlilik ise seni yıpratmış. Sevgi yerine yük taşımış, güven yerine kırgınlık biriktirmişsin. “Kanatlarım kırıldı” demen boşuna değil; insan, yanlış bir birlikteliğin içinde kendini yavaş yavaş kaybedebiliyor. Yüzünün gülmemesi senin eksikliğin değil, yanlış bir insana fazla dayanmış olmanın sonucudur. Böyle bir deneyimden sonra kalbin kolay kolay ısınmıyor oluşu anlaşılırdır. Bu bir kapris ya da kararsızlık değil, kendini korumaya çalışan bir ruhun doğal tepkisidir. Kısmetlerin çıkmasına rağmen kimseye yakın hissedememen ya da kriterlerin uymaması, aslında ne istediğini artık daha iyi bildiğini gösteriyor. Yaşadıkların seni daha seçici, daha temkinli yapmış. Bu noktada kendini suçlamamalısın. Her gelenle bir yol tutturmak zorunda değilsin. Yanlış biriyle yeniden yıpranmaktansa, bir süre yalnız kalmak çok daha onurlu ve sağlıklıdır. Şu an çalışmıyor olman, hayatta geride kaldığın anlamına gelmez. Bu bir duraklama, bir toparlanma sürecidir. Ehliyete yazılman ise küçümsenecek bir adım değil; aksine, yeniden ayağa kalkma isteğinin somut bir göstergesidir. İnsan bazen özgüvenini büyük başarılarla değil, “başardım” diyebileceği küçük ama anlamlı adımlarla geri kazanır. Bu senin için böyle bir adım. Dua etmen de boşuna değil. Dua bazen kaderi değiştirmekten çok, insanın içini sakinleştirir, sabretmeyi öğretir, umudu diri tutar. Sen şu an sabırla, sessizce kendi yolunu yeniden inşa ediyorsun. Her şey aynı anda olmak zorunda değil. Yuva, huzur, çocuk, iş, güven… Bunların hepsi bir anda gelmez. Ama doğru zamanda, doğru sırayla gelir. Unutmaman gereken en önemli şey şu: Sen geç kalmış değilsin. Hayatını aceleyle değil, doğru adımlarla kurmak istiyorsun. Bu yüzden yolun biraz daha uzun. Ama sağlam. Ve sağlam olan her şey, er ya da geç meyvesini verir...