Eşim çocuğa kötü davranıyor sizce ne yapayım?

Bu yaşadığın şey normal değil ve “eşimdir, babasıdır” diye kabullenilecek bir durum da değil. Burada mesele sadece seni incitmesi değil; bir çocuğun psikolojisi şiddet yüzünden bozuluyor ve bu çok ciddi bir travma yaratır. Böyle evlerde büyüyen çocuklar ileride kaygı, depresyon, öfke bozukluğu ve özgüven sorunları yaşar. Yani bu durum zamanla kendi kendine düzelmez; tam tersine daha kötüye gider.

“Boşansam ailem kapıyı açmaz” korkusunu anlıyorum, ama şunu unutma:

Bir kadın ve bir çocuk şiddet görüyorsa asıl kapılarını açması gerekenler onları korumayanlar değil, devlet ve sosyal destek mekanizmalarıdır.

Şiddet varsa üç şey çok nettir:

1. Durum asla hafife alınmaz.

2. Zamanla daha kötüleşir.

3. Çocuk en büyük zararı görür.

Eşin hem sana hem çocuğa bağırıyor, vuruyor ve psikolojisini bozuyorsa, burada yapılacak ilk şey kendinizi güvende almak.

Bu, hemen boşanmak zorundasın demek değil ama şiddet olan ortamdan uzaklaşmak şart.

Ailen “ayrılma” dese bile, senin ve çocuğun sağlığı her şeyden önce gelir.

Ailelerin bazen “el alem ne der” korkusuyla böyle dediğini biliyorum ama çocuğun travmayla büyümesi “el alemden” çok daha ağır bir bedeldir.

Bir kadın şiddet gördüğünde:

– Polise gidebilir,

– Şikayet etmeden de koruma kararı alabilir,

– Sığınma evine geçici olarak yerleştirilebilir,

– Psikolojik destek ve sosyal yardım alabilir.

Eşin değişmesi çok düşük bir ihtimal; şiddet uygulayan kişi “özür diler, düzelirim” der ama kısa sürede aynısını tekrarlar.

Burada kritik soru şu:

Sen ve çocuğun şu an güvende misiniz?

Cevap “hayır” ise, evliliği sürdürmenin anlamı yok.

Çocuğunu korumak için atacağın her adım doğru adım olur.

Yalnız değilsin ve kapısına gitmesen bile seni koruyacak kurumlar var.

Kendini suçlama, cesaretini küçük görme.

Şiddet karşısında en güçlü adım, ilk adımı atmaktır.

böyle bir insan ile evlenip çocuk yaptın şimdi fark etmen tuhaf geldi ailen neden istemez