Çocuk evin neşesi midir?

Evet, çocuk evin gerçek neşesidir ama sadece gülüşüyle, sesleriyle değil; varlığıyla, masumiyetiyle, hayatın içindeki sade anlamı hatırlatışıyla da… Bir çocuk, evin duvarlarına sadece ses değil, ruh katar. Koşarken çıkardığı ayak sesleri, yere düşen bir oyuncağın sesi, bir anda kahkahaya dönüşen o içten gülüş… Hepsi birlikte, yaşamanın ritmini oluşturur. Çocuk olan bir evde sessizlik bile canlıdır. Uyuduğunda bile, o küçük nefeslerin arasında hayat vardır. Ebeveynler için bazen yorgunluk, bazen telaş, bazen sabır sınavı olur ama aynı zamanda sevmenin en saf, en koşulsuz halidir. Çocuğun bir gülüşü bütün günün yorgunluğunu unutturur, bir “anne” ya da “baba” deyişi içteki bütün fırtınaları dindirir.

Çocuk, evi sadece yaşanılan bir yer olmaktan çıkarır; anlamı olan, sıcaklığı hissedilen bir yuvaya dönüştürür. Çünkü çocuk, hatırlatır: hayatın derdi çok olsa da, bir gülüşe sığan umut her şeye yeniden başlamaya yeter.

Yaramaz ve sürekli huysuzlanan bir çocuksa asla neşesi değildir