Lohusalıkta başınıza neler geldi?

Bir hafta önce sezaryen oldum. hayatımın en zor günüydü, sabaha kadar acıdan anne anne diye inledim. beni uyutsunlar diye yalvardım.. annem yanımdaydı elinden bişey gelmedi kadın mahvoldu, yürüyeceksin dedi doktorlar ben daha ayagımı uzatamıyodum, bir ara hemsire gelip beni zorla kaldırdı orada acıdan ölücektim aglaya aglaya geri yattım psikolojim alt üst oldu bir daha yürüyemicem sandım, bebegimi emzirmeyi beceremedim, eşim ve ailesi sürekli baskı yaptı kalk yürü kalk yürü iyilesmen lazım, annem odadan cıkınca tutturdular yürütelim seni diye istemedikçe ısrar ettiler, yine aynısını yaşadım acıdan nefesim gitmişti.. ona rağmen yatakta ben bağıra bağıra ağlarken bi kez yürüseydin dedi hala. onlar beni zorladıkça ben altüst oldum. sanki annem cahilmiş bize bakamıyomuş gibi sürekli akıl verdiler. önce sürekli ama sürekli yürü diye tutturdular, kayınpederim dahil, eve geldi anneme dediki acıdan da ölse yüricekti saglıgı icin? Ben hala belimi dogrultup yürüyemiyorken.. eve geldikten sonra ilk gün ailecek gelip bizde yemek yediler, tamam dedim sonuçta babaannesi dedesi her zaman sakin düşünmeye calıstım. kayınvalidem sürekli basımda cocugu emzir esim bi yandan buna biberon verdiniz mi niye memeyi almıyo demeler sürekli bi dayatma sürekli psikolojik baskı. Kaç kez uyarmama rağmen bilerek isteyerek devam ettiler. ben bakamıyor oldum. eşim gıcıklıgına ben iyi daha iyi bakarım demisti.. sürekli. olumsuz konustular. bir kez demediler ki bu kız lohusa. artık evdeki herkes birbirine laf sokuyodu. her fırsatta görümcemden örnek veriyordu, o oturarak emziriyomuş bende emziricekmişim, alarm kurucakmısım 2 saatte bi bebegi emziricekmisim. dedikleri yanlıs demiyorum. üslubu çok kötüydü yapmak zorundaydım ve benim canım yoktu. benim hiçbi önemim yoktu. bebek emmedigi icin hastaneye gittik, epidural aldıgım icin hergün basım agrıyodu o da o ana denk geldi. Allahım böyle bi bas agrısı yok kafamı kırmak istedim ağlaya ağlaya gezdim hastanede, kaç saat öyle gezdik bilmiyorum en son bayılma derecesine gelince beni acile götürdü eşim. o hala bebegin emme derdindeydi. ben hiç iyi degildim hiçbi zaman önemsemedi. emzirme desteği alırken bildiginiz çeşme gibi terliyorum gözlerim kayıyo bi yandan aglayan bebegi tutuyorum bi yandan acılarım var , eşimle annem birbirlerine gıcık olmuş. öyle bir ortam.. demiyorki sen iyi ol önce Bebege gerekirse şu an icin mama veririz. hep asker komutan iliskisi gibi birşry yapılıcaksa onu yapıcaksın acıdan ölsen bile. kayınvalidem hergün gelip basımda dikiliyodu emiyormu diye. yok rengi sarıymış yok şuymuş. sürekli örnekler verdi yürümem lazımmış sabahtan beri bizdeymis ben hic yürümemisim filan. en son geldigi gün beni 11de arayıp direkt bebek emiyor mu diye sorması.. annem yanımda yok sanki tek basıma yasıyorum evde öyle bi saygısızlık. kocam desen dünyanın en bilen adamı. şu an başımın ağrısından aglayarak yatıyordum. sarılmasını bekledim. bu süreç o kadar zor geldi ki boşanmayı düşündüm. sanki bu yolculukta tek başımayım. sürekli dua ediyorum. bu bebegi de esim baba olmak istedigi icin niyetlenmistim ben hic istemiyordum. buna rağmen herşeyi yapmak zorundayım. acılarıma rağmen.. bana vereceğiniz öğüt var mı?