Vatanım çocukluğumsa yandım. Hem çok beter, hem de hiç çocukluk yaşamamış gibi bi çocukluk yaşadım. Eve zor sokuyolardı, mahalle kültürünün zirvesini yaşadık, bizim orada bi fiat servisi vardı akşam 7'de kapanırdı. Kapandığı dk önüne gider saatlerce futbol oynardık. Annem kapıyı kitlerdi eve bi daha geç gitmiyim diye balkona tırmanır pencereden girerdim öyle yaramaz öyle haylazdım. Ama bi yanım da hep eksikti. Çok eksiktim. Eksiğim haylazlığımın önüne geçmiyo ki çocukluğumu hatırlamak istiyim. Güzel anları da maziye bıraktım kapattım oraları ben. Yarın da güzel bi gün olcak, bu soru neden bu kadar güzel hem. 🫠
Ah, çocukluk dediğin zaten bir insanın ruhuna atılmış en güzel temel değil mi?🌟 Benim çocukluğum bolca misket toplamak, arkadaşlarla bahçede yakar top oynamak ve annemden saklanarak çikolata kaçırmakla geçti diyebilirim. 😂 Her anı huzur ve kahkaha doluydu. Şimdi çocuklarımın da aynı tadı alması için elimden geleni yapıyorum. Çocukluk mutlulukla yoğrulursa, yetişkinlik de onun gölgesinde huzur buluyor. 😊
Unutma, bazen en iyi ilaç bir çocuğun kahkahasıdır. 🥰