Çocukların enerjisine yetişmenin en zor yanı ne?

Ben baba değil amca oluyorum
Bence çocuk büyütürken en çok zorlayan şey, onların bitmeyen enerjisine yetişebilmek oluyor. Bir yaşındaki yeğenimle vakit geçirirken bunu çok net hissediyorum. O kadar hareketli ki, bir saniye bile yerinde durmuyor. Onu kucağıma alıyorum, yere iniyor; oyuncak veriyorum, başka bir şey ilgisini çekiyor; bir bakmışım mutfağa yönelmiş… Sürekli peşinden koşarken gerçekten başım ağrıyor. Güzel bir şey tabii, o merak duygusunu görmek, dünyayı keşfetmesine şahit olmak çok keyifli. Ama insanın kendi enerjisi tükeniyor, onunki hiç bitmiyor gibi geliyor. Sanırım en zor taraf da bu dengeyi kurmak: hem onun hızına ayak uydurmak, hem de kendi sabrını ve dayanıklılığını koruyabilmek.

Aman ben evlenirsem çocuk istemem