Çocuğuma sürekli vuruyor ya da bağırıyorum ne yapmalıyım?

Farkındayım ama çok sinirlendiriyor

Çocuk seni sinirlendirmiyor sen sinirlenmek istiyorsun

Ne yaptigini soyler misiniz belki şiddet uygulamak yerine farkli bas etme yontemlerini öğrenmeniz gerekiyordur

Psikoloğa git denildi, bir ara gittim bir işe yaramadı, bilmiyorum ona zarar vermek istemiyorum ama elimde olmadan yapıyorum

Kötü insanlar sinirini kendinden zayıflara yansıtırlar. Sorun çocuk da değil sen de. Bunun bilincinde olsaydın vicdan azabı çekerdin ve hiçbir bahanen de olmazdı.

Bahane bulmuyorum, çok sinirlendiriyor beni

O zaman psikiyatri ilaç yazabilir

Tamam

Yorumlara baktım sen çocuğunu anlamaya çalışmıyorsun bile. Bencilin tekisin. Hani bunları sadece kızgın olduğum için söylemiyorum aynı zamanda gerçekler bunlar Ama fark etmek istemiyorsun. Sen kendine çeki düzen vermediğin sürece, gerçekten bir ebeveyn olmayı düşünmediğin ve çocuğa stres topu muamelesi yaptığın sürece çocuğun sevmediğin şeyleri daha çok yapar. Ki sevmediğin şeyleri yazmışsın ama çok saçma sapan alakasız şeyler de yazmışsın. Annen baban sana hiç sevgi vermemiş olabilir Ama o zaman bunun bilincinde olarak çocuk yapacaktın. Ben düzelmem değişmem diyorsan en iyisi o çocuğa iyi bir aile bulmak. Sen bir zorbasın ve daha bir şeylerin bilincinde olamayacak yaştaki çocuğa suç atmaya çalışıyorsun. Ama çocuğun ne yaparsa yapsın Bu senin suçlarını asla hafiflettirmez ya da meşrulaştırmaz. Çünkü adı üstünde o bir çocuk, ondan sorumluluk beklemezsin ona sevgini verirsin. Başka insanlara veya canlılara da geçmişte zarar verdiğini tahmin ediyorum.

Çocuğumu anlamaya çalışıyorum, yanına gidip konuşmak istediğimde red ediyor

Demek ki doğru şekilde yaklaşmıyorsun. Neden öyle yaptığını tahmin edebiliyorsan bunu söyleyip hatanı kabul ettiğini belirtebilirsin. İşte bu şekilde sorumluluk almaya başlamış olursun. Onunla birlikte terapi de alabilirsiniz. Ama yine de o istemediği sürece hiçbir şeye zorlanmamalı. Bunlar da işe yaramıyorsa ufak adımlarla yaklaşılabilir bence. Mesela sevdiği yemeği ya da tatlıyı yapmak ya da sevdiği bir şeyi almak gibi. Tabii bu süre içerisinde yine aynı şekilde davranmamaya özen göstermeniz gerekiyor ki size karşı güveni olabilsin. Ama öncelik sizin yaptıklarınızın ve çocuğunuzun neler hissettiğinin bilincinde olmanız. Pedagogdan destek alabilirsiniz denemediyseniz.

Daha önce psikoloğa falan götürdüm, orada da konuşmuyor, zaten pek yemek de yemiyor sevdiği yemek falan yok yani, sevdiği şeyler de almamı gerektirmeyecek kadar saçma

Mesele sevdiği şeylerin saçmalığı değil onun mutlu olması. Çünkü içinde annelik duygusu olan her kadın bunu ister. Demek ki çocuğu kendinize göre şekillendirmeye çalışıyorsunuz, yani onu bireyden saymıyorsunuz. Bu yüzden içine kapanık olması ve diğer şeyler çok doğal.

Sevdiği bir şey alsam hemen şımarır bence, zaten onu kendime göre şekillendirmrye çalışmıyorum.

Aynen oyle sacma bulsaniz bile cocugunuza yansitmamaniz gerekiyor onun mutlu olmasi her seyden onemli ve siz ona engel oldukca o aslinda daha cok icine atiyor bu da gelecekte o seyi yapacagi yoksa da yapmasina neden oluyor lutfen onun da ergen oldugunu unutmayin biliyorum ergen bir cocukla ugrasmak cok zor bende bizimkilere zamaninda cok cektirmistim ama cocugunuzun mental acidan saglikli bir yetiskin olmasi icin en onemli faktor sizsiniz annesi olarak

Neye nasıl tepki vereceğine karışmak, sevdiği şeylere karışmak tam da şekillendirmek oluyor. Şımarık çocuklar aile tarafından herhangi bir hata yapıldığı zaman bile el bebek gül bebek büyütülen çocuklar oluyor. Yani siz de böyle bir şey olması tamamen imkansız merak etmeyin.

Belki şımarır, ilkokulda bir arkadaşı vardı o kızıma sevgi gösterince hemen şımardı (çocuğun yanında bebek gibi davranıyordu) sonra okulunu değiştirdim

O çocuk bir kere anlaşıldığını hissetse o kadar minnettar olur ki. Ama bu ilgi onu kullanmak isteyen kötü insanlardan gelince ve sırf hiç görmediği tatmadığı sevgiyi yaşamak uğruna çocuğunuz o kişilere yöneldiğinde, o zaman gerçek derdi göreceksiniz. Yine de umarım olmaz bunlar ama görünen köy kılavuz istemez.

Nasıl yani bebek gibi davranıyordu

Çocuğun yanında her şeye gülüyor sürekli sevgi göstergesinde bulunuyor o çocuğa bağlanmıştı yani

Çocuklar samimi olduğu insanlarla bebek gibi de olabilir başka bir şey de olabilir önemli olan kötü bir şey yaşanmaması, adı üstünde çocuk zaten ne bilsin doğru yanlışı annesi ona güzel bir şekilde anlatmadıkça. Siz resmen çocuğun içindeki çocukluğu öldürüyorsunuz ve bu gidişle ileride içindeki insanlık bile ölebilir. Başyapıtı da siz olursunuz.

Öyle olacağını düşünmüyorum, ben çocuğumu iyi eğitiyorum, sadece bu anlatrığım sorunlar var.

Bunlar basit sorunlar değil ve sorunların kaynağı sizsiniz

Tamam ne guzel iste demek ki onu sevmis ve arkadasi yerine koymus ki onun yanında mutluymus arkadasi yok diyorsunuz ama arkadasindan ayirmissiniz ki cocugunuzu bari arkadas edinmesine izin verin lutfen

İzin veriyorum ama aptal saptal davranıyor

Adı üstünde çocuk. Birbirlerine ya da başkalarına, fiziki veya psikolojik olarak zarar vermedikleri sürece nasıl davrandıklarının bir önemi yok.

Çocuklar ebeveyn olmadıkları için mantıklı davranmalarını beklememek gerekiyor

Ama o cocuk hem bahsettiginiz olay ilkokulda olmus daha da kucukmus o zamanlar arkadasindan ayırmak yerine duzgunce uyarabilirdiniz lütfen hatayi biraz da kendinizde arayin ve psikiyatriye gidin bu sekilde hem kendinize hem cocugunuza zarar veriyorsunuz

Ben ona bebekliğinden beri olgun davranmasını öğretmeye çalışıyorum, bir çocukla yakın olsa, sonra bu arkadaşlık onlar büyüyene kadar sürse çocuk kızımı öldürse bişey diyemem, çocuk haklı sonuçta, o kadar bağlanırsa öldürmekte haklı olur, o yüzden arkadaşa pek gerek yok onun için

Cocugunuzu niye oldursun anlamadim iyi bir arkadasi olursa tam tersi hayat boyu birbirlerine yoldaş olurlar ki oldurmek nereden çıktı

Şu sıralar cinayetler çok olduğu için arkadaşı ya da sevgilisi falan olması mantıklı değil, bahsettiğim çocuk zaten erkek, ve kızım canım gibi davrandığı için her şeyi yapabilir

Pardon yanlış yazmışım canım değil canım olacaktı

Bebekler veya çocuklar olgunlaşamazlar Çünkü bu onların hamurun da yok. Kötü olan kız arkadaşlar da var ama sizin zaten doğru ya da yanlış insana ayırt edebilecek psikolojiye sahip olduğunuzu düşünmüyorum. O yüzden en iyisi kızınızın psikolojik konularda büyüdükçe bilgilenmesi olur. Bu bilgiler zaten onun kötü ve iyi insanları ayırt etmesine de yardımcı olur. Ayrıca yarın bir gün kızınız bir erkek tarafından tacize veya tehdide maruz kalsa, muhtemelen söylemeyecek bile. Her şeyi tek başına halletmeye çalışmaktan yorgun düşecek. Cidden ya tedavi olmaya çalışın ya da çocuğunuzu evlatlık verin ve tekrar çocuk yapmayın. Çocuklar kimsenin günah keçisi değildir. KS açıkça yazılan hakaretleri farklı kelimelerle sansürler

Ailesinden sevgi ve destek görmek yerine sürekli eleştirilme ve baskı gören çocuklar, Sevgi görmek uğruna kötü insanlarla bile birlikte olabilirler. O yüzden uzmanlar boşuna demiyorlar ki çocuğa nasıl olması gerektiğini anlatmayın, siz öyle olarak ona örnek olun.

Kızım zaten beni seviyor, ona da sormuşluğum var, evlatlık falan veremem

Sözlerden ziyade davranışlar insanların gerçek niyetlerini gösteriyor. Çocuğunuz sizi sevseydi ki böyle bir ebeveyni hiçbir çocuk aslında sevmez, o zaman çocuğunuzla aranız daha iyi olurdu ve depresif olmazdı.

Hiç düşündünüz mü belki çocuğunuz bir umut belki ona artık iyi davranırsınız ya da doğru düzgün seversiniz diye sizi sevdiğini de söylüyor olabilir?

Yeri geldiğinde düzgün davranıyorum, vurmadığım zamanlar da oluyor