Çocuklara bağırmak ne kadar doğru?

Şiddet iki türlüdür. Birisi fiziki şiddet, diğeri ise psikolojik şiddettir. Birçok araştırma kapsamında çocukken şiddet görmüş çocuklar incelenmiş. Yüzde 85' yakın bir oyla psikolojik şiddet yani bağırma, azarlama, aşağılama, küçük düşürme, hor görme, ezikleme vs gibi davranışlar çocukların ileriki senelerini hatta ölümlerine kadar ruh yapılarını şekillendirdiğini görmüşler.

Geri kalan 15'lik kesimdeyse fiziki hasarlar vücutlarında kaldıkları için o bireylerde fiziki şiddetin kötülüğünün daha ağır olduğunu ama halen psikolojik şiddetin acısının hep bir yanlarını acıttıklarını belirtmişler.

Özetle bizler neysek çocuklarımızda odur demiştim geçen abim bir sorunda. Evet, bizler çocuklara bağırırsak onlar bunu idrak edemez ve içlerine sünger gibi çekip karşısındakine de onu yaparlar. Çünkü onların doğrusu da bu olur zamanla.

Örneğin anasınıfında bir öğrencim sürekli bağırır, çağırır, en ufak konuşması bile bir yetişkininkinden daha yüksekti. Tepkileri, hareketleri, sevme biçimi bile aşırıydı. Bir gün veli toplantısında fark ettim ki ebeveynleri ve çocuk birebir aynıydı.

Çocuk onların her hareketini izliyor ve yapıyordu. Çünkü o bunun doğru olduğunu düşünüyordu. Zira ilk rehberi ve pusulası anne ve babasıydı.

Hülasa çocuk düzeldi, liseye geçti şu an ama hala aşamadığı çok şey olduğunu denk geldikçe görüyorum. Daha yüzlerce örnek sayabilirim etiklik kavramında. Fakat hiçbirisi şiddetin her türlüsünü mübah kılmaz. Kılmamalı da. Çok acı. Ve bu yüzden kendinizi yiyin bitirin ama çocuklarınıza, bebeklerinize sakın ama sakın yaşı ne olursa olsun özellikle psikolojik şiddetten kaçınarak yaklaşın. Doğrusunu anlatın. O anlayacaktır zaten. Aksi halde kocaman bir yara ve psikolojik hastalıklarla onu baş başa bırakırsınız siz bu dünyada olmasanız bile. Ve psikolojik hastalıklar kalıtsaldır bunu da unutmayın.