Evlilik ve anne olmak istemiyorum?

Arkadaşım 30 yaşında evlendi çocuğu oldu ama kabullenemiyor çocuğa bakmakta çok zorlanıyor çocuğumu seviyorum ama yapamıyorum diyor sürekli ağlıyor psikolojik olarak bitik durumda devir zaten evlilik devri de değil

Evlilik neyse de çocuk ben de düşünemiyorum. Öyle bir şey ki dünyaya getirdiğin andan itibaren ömür boyunca onu düşünmek taşımak zorundasın. Neden kendime böyle bir sorumluluk alayım. Ben özgürlüğüme rahatıma düşkünüm birilerine bağımlı olmayı sevmiyorum

Erken yaşlarda evlenmiş olsaydık belki kaldırabilirdik ama şimdi olmaz çünkü rahatlığa konfora alıştık yetişkin insanlarla bile uğraşmak zorken dilsiz dilinden anlamadığımız bir bebekle ben yapamam

Orası da öyle. Gençken daha enerjiktik mesela kafamız kaldırırdı. Bu yaştan sonra ne enerji ne tahammül var bende. İnsanlar gençken doğurup yetişkin yaşlara gelince çocukları büyümüş oluyor okula gidiyorlar bu yaşları rahat geçiriyorlar. Biz ise kafa dinlemelik yaşta çocuk yapıp büyütmesi yetiştirmesi derken 40 olucaz

40 lı yaşlarda inzivaya çekilmiş olmamız gerekirken çocuk bakacağız gerçekten düşüncesi bile yorulmama yetti

Aynen kendi hayatımı başkasına adayamam ben bu çocuk bile olsa. Koca da ayrı dert zaten onun da yükü üstümüzde olur işten gelir yemekti ütüsüydü.. yok ben tek başıma cok iyiyim kendimi zor idare ediyorum ayak bağı istemem hayatımda