Babam vefat etti dayanamıyorum ne yapacağım olumlu düşünemiyorum?

Babamla o kadar güzel anılarım var ki… Hâlâ doyamadım, doyamıyorum.
Yarım kalan hayallerim var onunla…
Etrafımda insanlar olsa ne fark eder ki? Annem de var, ablam da ama… Kimse benim babama olan düşkünlüğümü anlayamaz.
“Hadi artık alış, hayatına bak” diyorlar…
Nasıl alışayım?
Babam da bana çok düşkündü… “X kızımın yeri benim için çok başka” derdi hep.
Başım derde girdiğinde, ağladığımda ilk o gelirdi yanıma.
Annemden öte, en iyi arkadaşımdı o benim.
Şimdi o yok, içimde öyle büyük bir boşluk var ki…
O kadar stres yapıyorum ki artık kalbim bile kaldıramıyor.

Başın sağolsun 🥺 sakin olamıyorum maalesef görüntüsü sesleri unutamıyorum

Biliyorum, huzur içinde uyusun istiyorum ama içim o kadar yanıyor ki… Babam da bilirdi, onsuz böyle zorlanacağımı. Elbette güçlü olmaya çalışıyorum ama acımı da bastıramıyorum. Gerçekten bana kızardı…
“Ben seni böyle üzül diye bırakmadım” der gibi bakardı yüzüme. Belki de bir gün vaktim geldiğinde, öteki tarafta bana hesap bile soracak “Neden bu kadar kendini yıprattın kızım?” diye.

Peki hayatına nasıl devam ediyorsun kafanı dağıtabiliyor musun? Ne yaparsam yapayım bütün anıları gözlerimin önünden geçiyor nereye baksam babamı görüyorum

Alışamıyorum sanırım… Babamın sözleri bir an bile aklımdan çıkmıyor.
“Ölürsem, gitmeden önce seni görür, öyle giderim.” demişti… O sesi, o kararlılığı hâlâ kulaklarımda çınlıyor.
Yoğun bakımda 1 ay boyunca savaştı… Normalde hep annem girerdi yanına, sonra bir gün ben girdim.
Meğer verdiği sözü tutmuş…
Beni gördükten tam bir gün sonra gitti… 🥺