Annem vefat ettiğinden beri içimde çok derin bir boşluk var. Ne yapacağım?

Kardeşlerim var. Ancak onlardan uzaklardayım. Ben annem öldükten sonra herkesi kaybettim. Kimsesiz kaldım. Doğan Cüceloğlu’nun bir sözü vardı. “Annen yok, kimsen yok.” Ne kadar doğruymuş

Kimseye güvenim kalmadı ki. Kimsesiz ve çaresiz gören herkes ya ezmeye çalışıyor, ya acıyor, ya da faydalanmaya çalışıyor. Beni yanlış anlama. Seni tanımıyorum. Karakterini bilemem. Belki müthiş bir insansındır. Ancak benim insanlara, özellikle erkeklere hiç güvenim yok

Keşke ben de erkek olsaydım. O zaman ülke şartlarında yapayalnız kalmak bu kadar korkutmazdı. Kadın olarak tek başına varolmaya çalışmak çok çok daha zor. Daha önce derdimi anlatıp empati beklediğim insanların umrunda bile olmadım. Anlıyormuş gibi yapıyorlar ama anlamıyorlar hiç. Onların dinlemeye tahammül edemediği şeyleri ben bizzat yaşadım. Çok yalnız bırakıldım. Beni sevdiğini söyleyen insanlar üç maymunu oynadı. Aman bize yük olmasın da dediler. Bizim gibiler nereye giderse gitsin, ne yaparsa yapsın yük gibi hisseder. Ben bir kez annemin sevgiyle saçımı öpüp koklaması için neler verirdim neler

Senin annen neden vefat etmişti?

Allah rahmet etsin. Benim annem küçük hücreli akciğer kanserinden vefat etti. Tam 20 gün içinde. Hastalık hizli ilerledi. Ben annem hastaneye yattıktan sonra bir iki gün görebildim yalnızca. Yoğun bakıma aldılar. Meğer hastalık her yerini sarmış. Hayat o kadar acımasız ki. Şimdi 26 yaşına gireceğim. Hayata geç kalmış hissediyorum. Ama ben yaşıtlarım gibi değildim ki. Benim dertlerim farklıydı. Onlar hayatlarını yaşayıp yeni deneyimler peşinde koşarken ben hayattan korkar hale geldim. Sınavımız bir değil ki.

Kaç yıl oldu, hala ilk günkü gibi taze acım. Biraz olsun kabullenemedim. Biraz olsun alışamadım. Ne zaman alışacağım ben? Bazen kendime çok kızıyorum. Güçlü ol, bu kadar hassas olma diyorum. Hatta iş yerindeki arkadaşlarım bir ailemin olduğunu sanıyor. Gizliyorum. Anlatmıyorum. Anlatmadıkça içimde daha da büyüyor bu acı. Yakın zamanda stresa bağlı reflü yüzünden tomografiye girdim. Gözlerim bozuldu. Ve daha bir sürü şey. Sürekli her şey normalmış gibi davranıyorum, ama içten içe çürüdüm resmen

Bana farklı gözle bakarlar. Acırlar biliyorum

İstanbul

Aslında yaşanacak yer değil, ama burada doğup büyüdüğüm için diğer her yer yabancı bana