Kürtaj sonrası gebelik. Artık kolay anne olabilir miyim?

Eşimle yaklaşık bir senedir evliyiz ve yurtdışında yaşıyoruz. Evliliğimizin 4. ayında hamile kaldığımı öğrendim. Çocuk sahibi olmak benim ve eşimin en büyük hayaliydi. Fakat bu durum ne yazık ki çok yanlış bir zamana denk geldi.

Eski işimden yeni bir kariyer fırsatı için istifa etmiştim. Hayalimdeki büyük bir marka ile sözleşme imzalamıştım ve kariyerimin en heyecan verici adımını atmak üzereydim. Tam da bu süreçte, istifamın üzerinden sadece bir hafta geçmişken hamile olduğumu öğrendim.

Ne yapacağımı bilemedim. İçimde hem en büyük hayalim büyüyordu, hem de maddi ve manevi anlamda hiç hazır olmadığım bir süreç. Bulunduğum ülkede doğum izni ve doğum parası alabilmek için aynı iş yerinde en az 12 ay çalışmış olmanız gerekiyor ve oturum izni lazzim. benim oturum iznime 1 yil var daha. Eşimin maaşı sadece kiramıza ve temel ihtiyaçlara yetiyordu. Benim de çalışmam gerekiyordu; aksi hâlde geçimimiz imkânsızdı.

İki hafta boyunca sadece ağladım. Çok ama çok büyük bir çıkmazdaydım. Yeni işime başlamıştım ve o iş fiziksel olarak oldukça zorlayıcıydı. Ayakta çalışmam gerekiyordu ve bedenim sürekli tükeniyordu. Henüz yeni başlamıştım ve kendimi ispatlamam gerekiyordu. Fakat kimseye hamile olduğumu söyleyemezdim. “Neden önceden söylemedin?” diyeceklerinden korktum. Gerçekten çok yalnız, yorgun ve çaresizdim.

Eğer eski işimde kalsaydım, izin haklarım vardı ve bu bebeği dünyaya getirebilirdim. Ama o fırsatı çoktan geride bırakmıştım. Ayrıca eşimle burada yalnızız. Türkiye'den ailemin gelip bana destek olması da çok zor, hatta imkânsızdı.

Uzun süren gözyaşları ve vicdan azabından sonra, 6. haftada kürtaj olma kararı aldım. Sonrasında yaklaşık bir ay boyunca neredeyse her gün ağladım. Allah’ın beni cezalandıracağını düşündüm. Bir daha anne olamayacağıma inandım. Cehenneme gideceğimi, kötü bir insan olduğumu düşündüm. Ama tüm acıya rağmen, o koşullar içinde bu kararı vermek zorundaydım. Gerçekten o an için en doğru karardı.

Eşim, birkaç kez henüz hazır olmadığımızı, özellikle maddi olarak bunun mümkün olmadığını söyledi. Başta kızdım ama sonra dürüstlüğüne minnettar kaldım. Çünkü doğum yapıp hiçbir sorumluluk almasa, bu beni çok daha fazla üzerdi.

Bugün üzerinden altı ay geçti. İş yerimde artık çok daha güçlü ve özgüvenli bir konumdayım. Kendimi kanıtladım. Ama bazen, özellikle geceleri ya da sessizlikte, geçmişe dönüp hâlâ ağlıyorum.

Sanırım birinin fikrine ihtiyacım var. Biri sadece beni dinlesin, suçlamadan, yargılamadan. Hâlâ kendime şefkat göstermekte zorlanıyorum. Ama içten içe biliyorum; o zamanki ben, elinden gelenin en iyisini yaptı.