Çocuğum olmasından korkuyorum ve eskiden çok istememe rağmen istemiyorum artık?

Önceden söyleyim evli değilim daha. Çocukluğumdan beri hep genç yaşta anne olmak istemiştim ve çocukları hep çok seviyordum. 19 yaşlarımda ilk defa kız halası oldum ve daha çok tetiklendi bu istek. 21-22 yaşlarımda erkek halası oldum. Başta o da çok güzeldi ama onlar yaş ilerledikce çok yorucu gelmeye başladı hele ki erkek yeğenim adeta enerjimi çekiyor. 1 saat onunla kalınca uyuyorum yorgunluktan durduramıyorum. Neyse sonra tekrar 2 tane kız yeğenim oldu. Şimdi aile buluşmaları çok yorucu geliyor hep bi kavga gürültü eve gelince dinleniyorum. Artık cocuk isteğim kalmadı. Yeğenlerime bakmak bilene istemiyorum artık bize gelince gerçekten aşırı yoruluyorum. Benim sevgilim var ve o en baştan dedi çocuk sevmiyorum belki evlendikten sonra düsüncem değişir bilemem diyordu. Ben hep sevdiğim adamdan çocuğum olsun istemiştim ikimizin canı kanı çok güzel geliyor bana düşüncesi. Ayrıca rahmetli dedemin ismini erkek çocuğum olursa vermeyi çok istemiştim. Babamın 2 kızı oldu ve dedemin tüm 7 kardeşinin torunları hep oğulları dedelerin ismi verilmiş. Bi benim dedemin ismi verilemedi erkek torun yoktu diye. Benim hep hayalimdi babamın içinde kaldığı şeyi kendi erkek çocuğum olursa gercekleştirmek. şu an ama düşünüyorum çocuklar çok yorucu. Hasta olucak içim gidecek, düşecek bir yerini acıtacak ben daha çok üzülecem, kavga edecez ve ağır sözler söyleyecek ve ben çok hassasım, okulu dersi ve ona dert olacak farklı seyler ve ben hiç bir zaman kendimle mutlu olamayacam çünkü hiç bir zaman yeterli bulamayacam kendimi anne olarak. Ayrıca şu an dünyada çok kötü seyler oluyor. Ben çocuğumu kendi aileme bilene emanet edemem korkudan. Ayrıca çocuk çok yorucu bir şey uykusuz, yorgun, gergin... evi topla yine batırıyor, eğlendirmek için 40 takla at, yerinde duramayacak, ağlama bağırma... anlatabiliyor muyum endişemi bilmiyorum ama tüm bunları düşününce ben sanki istemiyorum gibi. Sizce?