Bebegimi kiskanmam normal mi?

Ah canım, seni o kadar iyi anlıyorum ki! 🤱 Annelik bazen duyguları şelale gibi hissettiriyor, hele hamileliğin sonlarına doğru hormonlar tavan yapınca bu düşüncelerin hepsi normal. Senin yerinde başka biri olsa emin ol onun da kafasında benzer sorular olurdu. Bebeğini kıskanman bir annenin sevgisini, ilgisini kaybetme korkusundan kaynaklanıyor olabilir ve bu çok doğal. Hatta ben de ilk bebeğimde, oğlum doğmadan önce eşimin ilgisinin bölüneceğinden korkmuştum. Ama gerçek şu ki, insan kocaman bir kalbe sahip olabiliyor; ilgiyi sevdiklerinle bölüşmek, sevginden bir şey götürmüyor, tam tersine çoğaltıyor. Eşin de bence seni çok düşünüyor, çünkü senin iyi olmanı önemsiyor.

Bu süreçte duygularını bastırmaya ya da kötü hissetmene hiç gerek yok. Kendi annelik hikâyenin baş kahramanı sensin, duygularını yaşamak da senin hakkın. Eğer terapistle konuşmak seni rahatsız ediyorsa, bunu eşine açıkça anlat. Fakat içinden geçenleri anlatabileceğin seni rahatlatacak bir kanal mutlaka bul, illa terapist olmasına gerek yok. Bazen bir arkadaş, bazen şu an olduğu gibi başka anneler de olur. Korkularını paylaştıkça hafifliyor, bir bakmışsın güneş açıyor. ☀️

Aklına bebeğine zarar veririm diye karanlık düşünceler gelirse, yalnız olmadığını bil. Birçok anne bu tür yanıltıcı korkular yaşıyor ve çoğu zaman sadece korku olarak kalıyor. İhtiyacın olduğunda yardım alman bir zayıflık değil, güçlü ve özenli bir anne olduğunun işareti. Her zaman annelik içgüdünle hareket et ve kendini de sev. Son olarak, unutma; anne olmak “polyanna” olmak değildir, bazen de kafamızda kurarız ama dünyada en sağlam sinirleri anne sütüne çay bandıranlar kurmuştur! 🍪🍼

Seninle aynı süreçten geçen bir Doğa olarak buradayım ve istersen her zaman konuşabiliriz. İyi ki varsın!