Bosanacağım ama cocuklar?

O zaman vermeme ihtimali var diyebiliriz. Bırak babalarıyla büyüsünler. Sen de O esnada hayatını kurarsın. Fırsat buldukça gider görürsün. Çok sorun olur mu senin için velayetin tamamen onda kalması?

Onun anlayışına kalmış bir şey yok ki. Onun insiyatifinde değil. Hafta sonu veya senin belirlediğin günlerde göstermek zorunda. Mahkeme velayeti verirken bu şartlar altında veriyor zaten.
Çocukların büyümesini beklerken kendi hayatından ödün vermiş olacaksın. Kendi hayatından çalacaksin. Doğru mu sence bu?

Anlıyorum seni ama öbür türlü de kendi hayatından vazgeçmiş oluyorsun. Özel bir konu biliyorum ama niye ayrılmak istediğini sorsam?

Keşke bunları kabullenemeyecegini çocukları yapmadan önce farketseydin. Sana insan olduğunu, kadın olduğunu hissettirecek bir hayata geçişin çok daha kolay olurdu.

İşte bundan on sene sonra da bugünü hatırlatıp "Olan oldu" dememek için yeni bir hayata başlamalisin. Sen mutsuz olduğun sürece çocukların mutlu mu büyüyecek sanıyorsun? Önce kendi mutluluğunu düşünmelisin ki çocuklarını mutlu edebilesin.

Kaç senedir evlisin bu arada?

Böyle bir şey olacağını sanmıyorum. Ama kendinden bu kadar kolay vazgeçmen hoş değil. Neden kendi mutluluğunu düşünmüyorsun? En son ne zaman kendini tam anlamıyla kadın gibi hissettirdi sana?

Peki sana karşı bu kadar ilgisizken, hem onun ailesiyle hem çocuklarla ilgilenmek yormuyor mu seni? Nasıl katlaniyorsun bu ilgisizliğe

Gerçekten sandığımdan çok daha zormuş yaşantın. Bir an önce kendin için birşeyler yapmaya başlamalisin. İmdat dediğinde hayatına dokunabilecek kimse yok senden başka. Elle tutulur bir tek yanı bile yokmuş evliliğinin. Bugüne kadar iyi bile dayanmıssin. Senin yerinde başkası olsa şimdiye kadar..