Anne olmaktan korkmayı nasıl aşarım?

Öncelikle bu duyguların kökünü araştırman gerekir, çünkü ozaman daha anlaşılabilir ve de çözülebilir olurlar. Belki sen annenin karnındayken, annenin endişeleridir bunlar. Senin genetiğine işlenmiştir ne o yıllarda. Emin ol, çocuğun anne ile bağı (düşünceler, zevkler, renkler, tatlar, damak zevkleri, vs.) ana rahmine düştüğü andan itibaren başlıyor. Bir yandan hafife almamak lazım, diğer yandan da suyunu çıkarıp çocuğu aşırı korunaklı büyüteceğim diye doğal hayattan kopmamak lazım.

Hamilelikler çeşit çeşittir öncelikle. Bazısı 8. ay’a kadar karnının büyümesi ve zaman zaman canının birşeyler istemesi dışında bir değişiklik yaşamaz. Yani kilo olarak normal ilerlersen, zaten 6. ay’a kadar vücudunda nerdeyse hiçbir değişiklik olmaz, günlük hayatın etkilenmez. Düşük riski olmadığı sürece “bebeği taşıyamamak” gibi bir şey zaten söz konusu değil, neden böyle düşünüyorsun ki? O sana koala gibi yapışıyor, zaten bir vücut oluyorsunuz uzun bir süre. Doğumdan sonra yine 1 sene birbirinize yapışık yaşıyorsunuz nerdeyse. Ve bu çokzel bir şey inan bana. Bakıyorsun yüzüne, ve okadar tanımadığın hoş bir duygu ki. Uykusunda izliyorsun, uyanık olduğunda sürekli kendi ailenden ya da karşıdakinin ailesinden birşeyler görüyorsun suretinde (ben karşı tarafı görmemek için çok dua ettimdi, çok şükür sadece karadenizlilerin hafif kızıllığını almış, saç rengi onlara benzemiş, oda kabulümdür n’abayım). Dua ile halledilemeyecek bir şey yok. De ki, Allahım bütün korkularımdan sana sığınırım. Sen en hayırlı zamanda en hazır olduğumda nasip et 🤍

Eşinle kendini karşılaştırman komik. :D Eşin ben çocuk istiyorum der kenara çekilir. Sen taşırsın, doğurursun, bakarsın. O çocuğun altını bile almaz... Lohusa olursun iki eş arasındaki evliliğe senin annen ve onun annesi dahil olur... Eşin sana yardımcı olmadığından evlilik kimler arasında ortalık karışır. Banyo bile lüks olur sana. Sonra anne olunca geçer annelik kutsaldır tabi ki sen bakacaksın derler ama öyle olmuyor işte. Sırf bu yüzden Türk tipi evliliklerden nefret ediyorum. Bizim toplum asla birbiri ile evli değil.

Yabancı erkekler karısının doğumuna giriyor, çocuğunun altını alıyor, çocuğun büyümesinde ev işinde her şeyinde sana gerçek bir EŞ gibi destekçi oluyor. Türk kadınları ise sırf evde diye ne maaş alıyor ne paraya ihtiyacı varmış gibi davranılıyor. O yüzden korkman çok doğal.

Annelik ne iç güdüsel bir şeyde değil. Toplumun kadını yalnızca annelik üzerinden kutsaması kendinden vazgeçmesini tebrik etmesi tamamen :) Kocan eğer sana gerçekten destek olup, gerçek bir baba gibi babalık yapabilecekse korkmana gerek yok. :)

Annelik iç güdüseldir. En iyi doktorda gelse hiç bir bebeğe annesinden daha iyi bakamazlar. Ayrıca bu söylediğin kuruntular evlenirkende olmadı mı? Ya işte aynı eve girince değişirse ya ben istemezsem ya sevmeyi bırakırsak vs vs bir sürü vesvese geçiyor insanın aklından. Benim kaynanam ikidebir altı tane çocuk büyüttüğünü idda edip bendne daha iyi bakacagıbı snıyor ama o çocuk yine dönüp bana aglıyor yine o çocugu en iyi ven tutup agrısını açlığını ben anlıyorum. Rabbim bana bir mucize verdi umarım seninde mucizen ya da mucizelerin olur. Hiç bir şeyden korkma cesur ol annelik böyle başlıyor zaten. Birini sonsuz sevmek ne onu göreceksin. Ayrıca eşin destek oluyorsa hiiç bekleme iki sene geçmiş zaten evliliğe alışmışsınızdır

Annelik, hayatınızda büyük bir değişiklik anlamına gelir ve bilinmeyenle yüzleşmek korkutucu olabilir. Bu korkunun kaynağını anlamak, onunla başa çıkmanıza yardımcı olabilir. Bir çocuğun sorumluluğunu üstlenmek, özellikle mükemmeliyetçi bir yapınız varsa, büyük bir yük gibi gelebilir. Bu kaygıyı yönetmek için gerçekçi beklentiler oluşturun. Hamilelik, doğum ve bebek bakımı konularında eğitimler ve kurslar almak, bilgi düzeyinizi artırarak korkularınızı azaltabilir. Doktorunuz, ebe veya psikolog gibi uzmanlarla konuşarak endişelerinizi paylaşın ve destek alın. Çevrenizdeki deneyimli annelerle konuşarak onların deneyimlerinden faydalanın.