Küçükken, kaçtığınız en son olay hangisiydi?

Bizimkiler kovalamazdı, karşılarına alır bi daha yapmayalım diye sakince konuşurlardı. Ama Ama bi keresinde bizimkilerden habersiz arkadaşımın evine gittim oyun için. Akşama kadar onlardaydım zaten genelde akşam hatta bazen gece 1 de eve girdiğim için sadece mersk etmiş ama endişelenmemiş annem. Neyse ben bunlardan eve diye çıkıp başka bi arkadaşın evine gittim. O evde de saldırgan bi emgelli birey vardı ama ben onu hem biraz seviyordum tatlıydı hemde anlamaya çalışıp incelemeyi yaklaşmayı seviyordum. Kaldım oynadım falan derken artık gitmek içim kapıya yeltendim. Çocuk aniden saldırganlaşmaya başladı sonra, vurmaya bağırmaya çağırmaya başladı yastıkları falan yere atıyordu. Annesi engelliyor ama ne çare, güç bela çıktım evden çocuk arkamdan bağırıp gelmeye çalışıyor nasıl korkuyorum anlatamam. Sokakta kimse yok tüm arkadaşlar evinde, ben merdivenden inerken babamı gördüm. Kendi işi ve eleman az diye çoğu zaman geç gelirdi, amcamla ortaklardı genelde amcamla beraber gelirlerdi de amcam o gün erken çıkmış. neyse. tek başına geliyor, gördü beni gülümsedi napıyosun bu saatte o evde diye sordu. Hiiç oynim dedim falan diyince zarar verdi mi sana dedi, yok dedim. Annenin haberi var mı dedi yok dedim. Güldü, o gülünce bende güldüm kwpwşx. Yukarı çıktık beraber anneme hiç çaktırmıyor yanımda ama sonradan söylemiş herhalde annem ertesi gün seni sokakta göreyim, göremezsem polise giderim diye tehdit etmişti bsjxoeld Anne babamdan değil de o evden kaçmıştım en son. Zaten sonra da büyüdüm

Rahmetli babam, sporcu kimliğine sportmenliği de yakıştırmış bir adamdı. Üsküdar Salacak’tan denize atlar, Kız Kulesi’ne kadar yüzer, oraya çıkıp bize el sallar, “Atla lan, yüz gel yanıma!” derdi.

Ben o zamanlar 8-10 yaşlarındaydım.

Bir gün benimle, hop kucak, hop kucak diye havaya atıyordu... sonra pat! Boğaz’ın derin sularına attı.

O an hayatımda ilk kez şu meşhur lafın anlamını öğrendim: "Bu hayatta babana bile güvenmeyeceksin."

Hani daha, hayatın kötülükleriyle falan iç li dışlı yakın münasebetler kurmuş hiçbir alakam da yok. Henüz konu ile uzaktan yakından alakası bile olmayan kadınlara neden küfredildiğini bile bilmediğim, “bot” yerine “kaka” dediğim bir yaştayım.

"Babana bile güvenme" sözünü anlama yöntem ve şekli biraz farklı oldu.

Babam suyun kenarında bağırıyor: “Korkma, korkma! Ben buradayım… Bak, çırpınmazsan bile batmıyorsun! Gördün mü? Hadi şimdi yüzmeye çalış!”

E tabi, o gün öğrendiğim şeyin dozunu biraz fazla kaçırmış olabilirim. Ne oldu? Sonrasında hep "No fear, no panic. Don’t worry, be happy!" kafasında takıldım.

Küçükken en son kaçtığım olay, büyük ihtimalle yaramazlık yapıp yakalanmamak için annemin gazabından sıyrılmaya çalıştığım bir andı. Ya bir şeyi kırmışımdır ya da yapmamam gereken bir şeyi yapıp suçu belli etmemek için ortalıktan kaybolmuşumdur. Ama ne yaparsam yapayım, sonunda yakalanır ve o meşhur "gel buraya!" cümlesini duyardım. Kaçmak işe yaradı mı? Pek sayılmaz. Ama denemekten de geri kalmazdım.