Gerçekten Neden Böyle?

İnsanın şansı zaten doğduğu yer ve doğpduğu aile ile eş değerdir.. Karşılıklı saygı, güven ve özveri olan evde her zaman huzur ve mutluluk varıdır... Menfaatler öne çıktıkça ve kıskançlık devreye girdikçe evde huzur kaybolur.. Bir ata sözü vardır kardeş, n karddşe yaptığını düşman düşmana yapmaz derler.. Çoğu insan öz böz babasından sevgi görmediği halde ben üvey baba ile mutlu çocukluk ve gençlik yaşadım anamız bir babamız ayrı bir kardeşim var 12 yaş küçük birbirimşze son derece tutku ile bağlıyız çünkü o durumu anne ile baba yarttı... Rahmetli hep mezarın önünden geçerken rahmet okunursa ne mutlu ya birde köpek işesin derse eyvah derdi.. Anne baba bir ev yaratıyor çocuklarımız torunlarımız orada olsun diye hep ama öldüklerinde ilk iş evi satmak için savaş başlıyor çünkü gelinler damatlar maddyat peşinde oluyor. Sevgi ile anılmak dünyada ki en büyük paye.

Aslında her şey türün devamını sağlama içgüdüsünde yatıyo. Şöyle söylim, yeni doğan bebek (size ait veya elalemin farketmez), tatlıdır çünkü soyun devamlılığını sağlicaktır. Anneler ve babalar çocuklarını sever çünkü türünün devamını sağlayacaktır. Yani bu içgüdüsel bi sevgi aslında. Bu sevimlilik ve sevme dürtüsü koruyucudur çünkü bebekler savunmasızdır. Mesela dünyanın en kötü adamı (usamebin ladin, abdi öcalan vs) kucağınıza bebek haliyle gelse onu öldürmemeyi tercih ederiz çünkü o bebektir. İçgüdülerimiz "O bebek olum, öldürülmez" der. Öldürsek bile vicdanımız "Hayır yapmaaaağ" dicektir. Bebekleri korumak isteriz, sevmek isteriz, ekmeeeeni suyunu vermek isteriz, pokunu değiştirmek isteriz, salyası sümüğü iğrendirmez çünkü masum ve soyun devamlılığıdır. Ama büyüyünce kendini savunabilir hale gelir ve sevimli gelmez. Ben böyle düşünüyom