Çocuk var diye boşanmamak yanlış bir karar mı?

Şimdi, bunu yaşamamış birinden akıl almamanı öneririm.

Çünkü bu dışardan bakılarak anlaşılabilecek bir ikilemden çok daha fazlası.

Eğer evliliğinizde şiddetin herhangi bir türü varsa, “çocuk için” dayanmak, sizi sadece yıpratıcaktır. Türk aile yapısında, çocuk hep aileyi bir arada tutan varlık olarak gösterilir, bundan dolayı çocuksuz çiftler bazen kendilerini “eksik” hisseder, yarım aileymiş gibi, ama öyle bir şey yok.

Her çocuğun sevgi dolu bir yuva da büyümeye hakkı var. Her çocuğun sevilmeye, görülmeye ve dinlenmeye hakkı var.

Eşinizden nefret edebilirsiniz. Ama bir çocuğun bir annesi birde babası vardır. Eğer sağ ise ebeveynler çocuk onlarla birarada büyümek isteyecektir. Oğlumuz kaç yaşında bilmiyorum ama ilerde tek taraflı çok zorlanabilirsiniz. Fakat altını tekrar çiziyorum: Eğer şiddetin herhangi bir türü yok ise, bu söylediklerimi düşünün.

Eşinizi sevmek zorunda değilsiniz. Ama sevmediğiniz bir adamla nekadar yürüyebilir diye bir düşünün, belki nefret ettiğiniz, size zulüm eden bir adamla nereye kadar gidebilir? Çocuğunuz yarın öbür gün evdeki bu gergin havayı solumayacak mı? Bir ünlü vardı, bir röpörtajında şey demişti “Annemle babam bizleri çok sevdiler, ama birbirlerini hiç sevemediler…”. Bu çok acı bir cümle aslında.

Çocuğunuz için evliliğinizi onarmayı göze alamıyorsanız, alamayacaksanız, gücünüz her geçen gün tükenecektir. Sevgisiz bir yuvada kimse yaşamak istemez. Eşinizi her gördüğünüzde enerjiniz sömürülecek düşünsenize, tahammül edemeyeceksiniz git gide. Bence bu hiç sağlıklı değil.

Çok zor bir karar olduğunu tekrar belirtmek isterim. Ama sizin vermeniz gereken bir karar.

Simdi iki acidan cevap verecegim. Bir evlat olarak ve eş olsam bu durumda ne yapardim diye. Annem babam oldu olasi hic anlasamadilar. Annem kac defa alip beni anneannemlere gitti sayisini bilmem. Annemin parasi olsa eminim zerre durmazdi ama bir cocuk olarak anne babakin ayrilacagi korkusu yasardim. Bir cocuk icin bu kolay degil. Ve ayrilsalar kendi evimizde olmayacakti, sığıntı gibi anneannemlerde kalacaktik. Odam, tv, bircok sey evimde kalacakti. Bosanirlar diye cocukken endiselendigimi hatirliyorum. Ve aralarinda hep bir elci oldum. Pek konusmazlar ayni evin icinde.

Her konuda elci oldum. Piknige gideceğiz ben ikna ettim, hastalaniyorum beni hastaneye kim goturecek gece vakti. Babama gidiyorum pek orali olmuyor, simdi gece gece seni yorarlar, ezerler hastane de vs diyor, goturesi de yok. Anneme gidiyorum ben kadin basima bu saatte seni nasil gotureyim diyor. Hayatim aralarinda kalmakla gecti ve kendi inatlari yuzunden kardesimle beraber kac tane planimizin alt ust oldugunu biliriz. 40 yilin basi piknige gidecegiz bir tartisma cikar. Gidilmez. Bir lokanta da ailecek yemek yedigimizi hatirlamam. Ev alisverislerinde markete ailecek. gitrigimizi bilmem. Artik son 5-6 yildir evde ayni sofrada dahi yemek yemiyoruz. Bazen bosansalar miydi diyorum ama bunu soyledigimde yasim buyuktu. O 20 yasindayken evliliklerinde kriz buyuktu. Dedim bu sefer bitti ama cokta umursamadim. Artik zaten cocuk olarak bu beklentiniz yillardir var olmus oluyor. Anne babana baktığında bir yerde kopacak diye bekliyorsunuz. Annemin parasi olsa, anneannem eve kabul etse gitmisti coktan. Anneannem o buyuk krizde bilmiyorum ama yapma etme, cocuklarin var, hadi birkizin buyuk ama diger daha kucuk vs gibi seyler dedigini tahmin ediyorum. Evlat icinde boyle anne babayla yasamak, buyumekte zor. Bosanan anne babaya sahip olmakta zor. Eger kadin ve erkek anlaşamjyorsa her ikisi de zor.

Bekarim ama bu durumda kalsam sanieim giderdim. Benim hayatimin buyuk cogunlugu zaten mutsuz bir ailede gecti. Kendi kurdugum aile de buna ne kadar tahammul gösterebilirim sahsen bilmiyorum. Ustelik kadin icin evlilik daha da sorumluluk gerektiren bir sey. Yanimda igrendigim bir adam varsa ona nasil yemek hazirlayacagim, nasil camasirlarini yikayacagim vs vs. Ozellikle calisan kadinsam duracagimi sanmiyorum. Ben mutluysam evladim da mutludur diye dusunuyorum. Her sey ilk basta zordur ama alisilir. Babadan mahrum kalmak evet kotu ve zor, kucukken bunun endisesini cok cektim ama buyumus akli basinda bir genc hanim olarak bu dunyada bir kere omrum var. Onu da sevmedigim biriyle evli kalarak, onun zorunlu hizmetlerini yaparak, calisiyorsam bir de ustune parami yedirerek bir omur harcamak istemezdim. Su hayatta turk kadinlarinin bencil olmaya ihtiyavi var artik. Yillardan beri surekli verici ve fedekar olunmasi beklenen bir cinsiyet. Bir bakmissin kendi hayatin bitmis gitmis. Evlat icin deger mi her seye deger, belki se anne olmadigim icin bu konu zihnimde eksik kaliyor, buyuk konusmakta istemiyorum ama boyle dusunuyorum. Turk kadini icin bu ulke cok zor. Sevmedigin, tiksinfigin bir adamla evli kalmakta zor. Bosanmak, dul ve cocuklu bir kadin olmakta zor. Ama boşanan ilk cift olmayacaginiz gibi oglunda anne babasi ayri ilk cocuk olmayacak. Ama tabi bunlar benim dusuncem. Sizin aile dinamiklerinizi, cocugunuzun psikolojisini hassasligini vs ben bilemem uzaktan. Kendiniz icinde, cocuk icinde en dogru karari siz vereceksiniz

Evet çok yanlış karar, bu hayat öncelikle senin ayrıca çocuk böyle bir ortamda da huzurlu değil olmayacak, ikinizde çocuk sorumluluğunu ayrıykende her durumda yerine getirmeyi başarabilirseniz ayrılık herkes için en iyi çözüm olur ama bir taraf çocuğu kullanır ya da amaçlarına alet ederse işte o zaman sıkıntı, çocuğa her durumda yazık...