Babalar gününde "babanıza" bir mesajınız var mı?

0 yaşında

Baba :
Ne kadar da güzel.
Şimdi bu küçücük şey benim kızım mi?
Gözleri de bana ne kadar çok benziyor...

Kızı :
Bu gözlerini benden hiç ayirmayan adam babam olsa gerek...

5 yaşında

Baba :
Prensesim benim, güzel kızım...
Söyle bakalım baban sana ne alsın?

Kızı :
En çok babamı seviyorum...
Babam, niye annemle uyuyor?
Hep benimle uyusun, başkasını sevmesin...

10 yaşında

Baba :
Gittikçe yaramaz oluyor, kime çekti bu kız?

Kızı :
Ben babama aşığım...
Büyüyünce babam gibi erkekle evlenecegim...
Babam bu ay harçlığımı arttırır mı?

15 yaşında

Baba :
Ne kadar da çabuk büyüdü...
Eve de gittikçe geç kalmaya başladı,
bu gidişle başına kötü bir şey gelecek.
Sanırım daha sert konuşmalıyım...

Kızı :
Babam yüzünden arkadaşlarımla,
istediğim kadar vakit geçiremiyorum...
Bana baskı uygulamasından nefret ediyorum...
Ne zaman özgür olacağım?

20 yaşında

Baba :
Artık sözümü dinlemiyor,
benden giderek uzaklaşıyor...
Kendi parasını da kazanmaya basladı ya,
bana ihtiyacı kalmadı tabii.
Uzun zamandır,
tatlı bir-iki laf geçmedi aramızda zaten...
Evi de sürekli erkekler arıyor.
Galiba kızım elden gidiyor...

Kızı :
Her dediğime alınıyor, beni bir türlü anlamıyor.
Hele geçen gün giydiğim mini eteğe karışmasına ne demeli?
Evden ayrılıp, kendi hayatımı kurmalıyım...
Çocuk muamelesi görmekten bıktım artık.

25 yaşında

Baba :
Bir gün bunun olacağını biliyordum...
İşte evleniyor...
Zaten aramız eskisi gibi değildi.
Şimdi bir de kocası var...
Prensesim beni terkediyor...

Kızı :
Böyle bir günde bile o mutsuz ifadeyi takınmasının ne lüzumu var ki?
Biliyorum, onu bir türlü içine sindiremedi.
Bu yüzden yapıyor...
Kendi hayalindeki damat degil ya.
Sanki birlikte yaşayacak olan o.

30 yaşında

Baba :
Çok az görüşüyoruz.
Daha sık biraraya gelsek ne iyi olur.
Hem torunlarımı da özlüyorum.
Kendi arkadaş çevrelerinden fırsat bulup da,
bize gelemiyorlar ki...

Kızı :
Babamları da çok ihmal ediyorum galiba...
Yine telefonda çok üzgün geldi sesi...
Haftasonu onlara süpriz yapmak en iyisi...

45 yaşında

Baba :
Kızımın mutlu bir yuvası olması ne güzel.
Gözüm arkada gitmeyecegim.
Her şeyi kendi başardı...
Onunla gurur duyuyorum...

Kızı :
Babam için çok endişeleniyorum.
Onu kaybetmeye hazır değilim...
İlaçlarını da hep ihmal ediyor zaten...
Allah'ım onu benden alma.

50 yaşında

Baba :
Dünyada mutlu kal kızım.

Kızı :
Seni çok özleyecegim ve
arayacağım babacığım.
Şimdi ben kime danışacağım,
kim yardım edecek bana?
Ne olur gittiğin yerde çok mutlu ol...
Ve hep yanımda olduğunu hissettir,
Ne bileyim ben,
arada sırada işaretler yolla mesela...
Ah babacığım.
Sensiz nasıl yaşayacağım?

55 yaşında

Kadın :
Sen gideli, seni daha iyi anlıyorum babacığım.
Keşke seni hiç üzmeseydim demeyeceğim,
Çünkü "keşke"lerin hiçbir şeyi değiştiremeyeceğini biliyorum.
Yine de beni duyuyorsan,
lütfen seni üzdüğüm her gün için,
çok ama çok pişman olduğumu bil olur mu.
Alıntı