Ebeveyn olmak tercih? Lütuf değil? Yanlış mı düşünüyorum?

Bence anne ya da baba olmak ve bir çocuğu 18-20 yaşına kadar büyütmek, bakmak bir lütuf değil. Bir çocuk bu dünyaya gelmeyi seçmedi. Anne ve baba çocukları olsun istedi ve oldu. Ama neden terk edilmiş çocuk görünce bak ben bakıyorum, büyütüyorum vs. denir. Zaten yapmak zorunda onun sorumluluğu sanki bu bir lütuf gibi davranılmasına sinirim bozuluyor. Ben sizi seçmedim ama siz beni istediniz. Yanlış mı düşünüyorum? Bu bencilik ya da nankörlük değil. Sizce?