Boşanma sonrası oğlum?

Sakin olun. Çocuğun velayeti bende. Her anlamda onun hakkındaki karar mekanizmasını zaten babası bana bırakmış. Bulunduğum yerde mutlu değilim ve benim amacım ikisini ayırmak değil. Boşanmanin amacı insanların birbirinden bağımsız yaşama ihtiyacı ve hakkı olmasiyken benim her gün bu adamı görüp travmalarımi hatırladığım bir hayatta ne kadar sağlıklı olabilirim? Ya da nasıl yoluma devam edebilirim? Egitimciyim ve asla çocuğumla babasını birbirinden ayırmak gibi bir derdim de faturayı oğluma ya da oğluyla olan ilişkisini sarsarak eski eşime odetme gibi bir derdim olmadı. Böyle olsa çaresiz hissetmem değil mi? Belli ki son derece hassas yaklaşıyorum. Fikir ve öneri istedim. Asıl siz egonuzu rahatlatiyorsunuz şu an.

İlk boşanan çift miyiz de bu kadar tepki gösteriyorsunuz? Bu durumda olan binlerce aile var. Bir şekilde cözüm de bulunuyordur. Deneyiminiz ya da formasyonunuz yoksa bu kadar sert yorum yapmayın bir zahmet. Burada üç kisinin hayatı var. Sadece çocuk değil.

Pedegog musun arkadaşım?

O zaman parayla falan okudun heralde. Çocuk için hayatını feda et diyebilecek bir pedegog olamaz. Bu öneriyi ve saldırıyı 80 yaşında dedem yapar. Asla bilimsel eğitimden geçmiş bir pedegog su üslupla konuşmaz. Pedegogsan da bir eğitimci olarak senden daha çok şey biliyorum. Yaklaşımın yanlış. Giriş yanlış gelişme yanlış. Komple yanlış. seni ve görüşlerini dikkate almicam.

Ortaçağda kalmış bir adamin görüşleri elbette ki işime gelmez. Kadınsın otur çocuğun için katlan diye bir yaklaşım olabilir mi yahu? Üstelik gencecik bir adam bunu söylüyor.