Çocukluğunuzu özlüyor musunuz hiç?

Benim de çocukluğuma olan özlemim gün geçtikçe içimde büyüyor. Hiç doyamadım sana seninle hep içimde bir yerlerde kim olduğunu bile öğrenemeden ayrıldık. Seninle birbirimizi doğru düzgün tanıyamadık. Ah be çocukluğum düşündüğümde; ben büyüyerek çocukluk etmişim. Affet beni…😌Hani çocuklar birbirlerine, “Beni ne kadar çok seviyorsun” ya da “Anneni mi babanı mı daha çok seviyorsun” diye sorardı ya... Masum sorulardı. “Kocaman, taaa gökyüzü kadar, bu kadar seviyoruz” derdik arkadaşlarımıza. Ya da “İşte bu kadar, taa uzay kadar akıllım” derdik tüm saf benliğimizle.

O günkü sevgimizle evreni, insanlığı çocuk yüreğimize sığdırabiliyorduk. Temiz bir yüreğe her şey sığar öyle değil mi? Bugün kollarımız büyük ama sevginin en ufak bir kırıntısı bile yok yüreğimizde. Yok yaşanmaz bu dünyada çocukluğum. Beni de al götür gittiğin o adı bilinmeyen yere…

😻
😻
Çocukluğunuzu özlüyor musunuz hiç?
Cevapla