Çocuklarıma daha huzurlu bir aile hayatı sağlıcam diye düşünüyor musunuz? Yoksa kaderci misiniz ne gördüysem onu bir şekilde yansıtıyorum kaderleri bana mı geçti diyorsunuz?
Büyüyünce hiç annem/babam gibi olmayacağım dediniz mi?
Evet baya dedim. Lakin ben büyük konuşmuyorum ama ileride ebeveyn olmak istemiyorum. Bir çocuğu dünyaya bir şekilde kolay. Asıl o çocuk yavaş yavaş büyüdükten sonra her şey başlıyor. Onu mutlu edebilmek, beklentilerini karşılayabilmek ve onu iyi bir birey olarakta yetiştirebilmekte son derece önemli.
Çok şükür fakir bir ailede büyüsem de mutu huzurlu idik. Çocukluğumuzu doya doya yaşadık. O yaşlarda Annem Baba gibi hayalimiz yoktu ama anca evcilik oyunu oynardık.
Ama her zaman şunu derdim kendime. Evlenirsem Eşime ve çocuklarıma çok iyi bakacağım ve çok mutlu olacağım diye çok istiyordum.
Evlendim hayalim gerçek oldu. Ama bu hayalim sadece on beş sürdü. Ben elimden gelen en iyisini yaptım. Gücüm nereye kadar yetti ise onu yaptım. Kendim yemem ama yediririm. Kendimden kısarım ama onlardan hiç bir zaman da kısmadım. Nasip işte mutluluğu başka yerlerde aradı. Ama Kızım ve oğlumla beraberim, yanımdalar. Eskisinden daha da mutluyuz ve huzurluyuz. Kaderci değilimdir. Oturup beklemem kesinlikle. Gücüm yettiğince gayret ederim.
Her çocuğun karakteri farklıdır. Annemin çok iyi yetiştirdiğini, her koşulda arkamızda durduğunu, huzurlu bir ortam sağladığını düşünüyorum ama ben bundan mutlu oldum diye benim çocuğum aynı şekilde büyüyemeyebilir. Bana hoş gelen ona gelmeyebilir ve bundan 20 sene öncesi ile şimdiki zaman bile çok farklı. Gerektiği gibi davranırım çokta şımarmasın
Evet hep dedim küçüklüğümden beri diyorum çünkü annem babam davranışları iyi insanlar değil Her ne kadar onları sevsem de asla onlar gibi olmak istemezdim