İnsanlar neden çocuk yapar?

Korku. Yalnızlık korkusu, bize kim bakacak korkusu. Kendimizi ne ile kanıtlayacağız korkusu. Kısır demesinler korkusu. Toplum ne der korkusu. Sevişip şevişip duruyoruz, bari buna ahlaki bir kılıf uyduralım da, ahlaksız demesinler korkusu. Toplumda kendimize bir statü ve değer sağlayalım korkusu.

Eskiden tarlada veya işe yardım edecek eleman eksikliğini kapatmak için çocuk yapılırdı. Biri ikisi okula gönderilir, diğerleri ise ailenin maddi gelir ihtiyacını karşılarlardı. Kız çocuğun olduysa, başlık parasına satar yine gelir elde ederlerdi. Rezillik diz boyu.

Sevgiden yapmak daha çok bizim neslimizle alakalı. Birbirimizi seviyoruz ve birbirimizden dünyaya gelen her şeyi de istiyor, destekliyor ve benimsiyor olmamızla alakalı. Çünkü biz her türlü her şeyimizi, içimizi dışımızı kabul ederiz. Eskiler öyle değil. Kısırsan evlenmezlerdi bile. Atarlardı sokağa. Malız çünkü. Daha çok ihtiyaçtan yaparlardı çocukları. Sonra da bakmazlardı zaten. Çocuklar onlara bakarlardı. Bu durum günümüzde de pek çok yerde hemen hemen böyledir. Kızlar o yüzden ayrımcılığa daha çok uğrar. Oğlanlar hala daha bazı yerlerde el üstünde tutulur. Kadın olmasa kimse var olamayacak ama haberleri yok tabi.

Yani kişiden kişiye çok değişiyor. Herkesin gerçek iç niyeti farklı. Ben sevgimin, sevdiğimin bir parçası olarak bissürü çocuklar isterdim. Eşimin var ettiği, onunla çoğalan, onunla var olan her şeyi sevdiğim ve seveceğim için. Annelerini kucaklamaları, saçını başını çekiştirip sorun çıkarmaları da beni mutlu ederdi. Sorumluluk almaktan zevk duyardım. Güzel bir amacım olurdu, hayat daha bir değerli olurdu. Çoğu insan çocukları için her şeyi yapar.

Tabi çocuk, bizim görmek istediğimiz renkli tablolar için yapılmaz. İnsan yetiştiriyorsun. Ona gerçekten maddi manevi değerler aktarmalısın. Sevgisiz ve eksik bırakamazsın. Bu sorumluluğu istemeli ve sevmelisin. Yani sevgi içinde olacak ki, paylaşabilesin. Yoksa çocuğuna bile küsersin. O nedenle her iki tarafın da hem duygusal açıdan hem de maddi açıdan yeterli ve sağlıklı bir birey olması, kendilerini geliştirmeyi, öğrenmeyi hep seviyor olmaları gerekir. Hayat ezberlerle yaşanmaz. Daha karşılıklı doğru düzgün iletişim ve ilişkiler kurup geliştiremeyen; birbirimizi anlamakta; değer ve destek sağlamakta eksik kalan bizler kendimizi yetiştiremiyorken, bir çocuğa ne sağlayabiliriz ki. Bunu herkes iyi düşünmeli. Sadece mamayla, parayla olmuyor. Birbirini seven sayan, geliştiren, destekleyen, karşılayan eşler; güzel çocuklar, güzel insanlar yetiştirir. Diğerleri dünyanın başına ya dert açar ya da şansa kader.

Bir insan demek, dünyayı değiştirir. Ama tek bir insan tüm çevrenizi ve hayatları da mahvedebilir. O yüzden önce kendinize bakın, sonra bir insan yetiştirin. Bir de daha kendi duygusal değer, ihtiyaç ve becerilerini geliştirememiş, kendi gıda ve ihtiyaçlarını bile kendi yapamayan, sağlayamayan insanlarla da bırakın çocuk yapmayı, hiç olmayın. Çünkü aksi halde bakıma muhtaç ikinci bir çocuğunuz da sizden meme bekliyor. Ve o da eşiniz, sumsuk kocanız oluyor. :( Para her şeyi sağlamaz. Yemeği insan yapar, emeğin çaban bilgin, becerin yoksa neyle olacak bunlar. Bir kadın onca sıkıntı ve zorluğu çekerken, kendinizi de eşinizi de çocuğunuzu da beslemeyi öğrenin artık. Sinirlendim. Bunu yapamayanla çocuk yapmayın. Bak ben geçen hafta biber dolması yaptım. harika oldu. Benimle çocuk yapın. Diğerlerini eleyin. :D

Neden mi nedeni çok belli aslında insan kendinden bir parça istiyor sevmek istiyor ve yeni tatlar yeni heyecanlar arıyor yani doğanın kanunu daha fazla mutlu olmak hayatına bir soluk getirmek kendinden olan bir parçayı sevmek ve sosyalleşmek istiyor yani sorumluluk almak mutluluğunu orada aramak ben mesela hiç bir zaman sevgilim olmayacak ve evlenmeyeceğim fakirim ama abim fakir olmasına çöpçü olmasına rağmen evi kira asgari ücrete rağmen ağustosta baba olacak...

Doğanın kanunu, bütün canlılar doğar, büyür, çoğalır ve ölür. Hem canlı neslinin devamı, hem kendinden bir parçanın senden sonra dünyada olması. Çocuk sahibi olmayan bilemez.

Özellikle ataerkil toplumlarda neslin devamlılığı diye bir düşünce var ki bu düşünce kendi karnını bile zor doyuran insanlara 10 tane çocuk yaptırabiliyor.