Çocukken rahatsız olduğum biri ya da birileri olmadı. Belki bazılarınız kağıt, çöp toplayanlardan; bazılarınız da gösterişli insanlardan rahatsız olurdu. Ama ben hiç kimseden rahatsız olmadım. Çünkü bana herkesin göstermediği bir yaşantısı, derdi olduğu öğretildi.
Çöpte toplasa, alkış da bir insan olduğu ve bir insan olarak saygıyı, takdiri hak ettiği öğretildi. Tabi ki bu insan kategorisine taciz edenleri, acımasızca insanları katledenleri dahil etmiyorum. Onları insan olarak göremiyorum çünkü. Kısacası olmadı beni rahatsız eden birileri ☾
eve gelen 100 den fazla bakıcıdan 🥴 eve giren çıkan belli değildi. her birine alışmak ve onların eve alışması için gösterilen çaba çok yorucuydu. bu kadar insan arasında hırlısı hırsızı, delisi, yalancısı türlü türlüsü vardı haliyle. yorucu ama eğiticiydi
En çok baba şiddetinden rahatsız olurdum. Ancak tabi şu an o günleri düşündüğümde hak ediyordum yediğim dayakları. Çok aksi bir çocukluk ve ergenlik geçirdim. Askere gidene kadar evde her gün kavga olurdu. Askere gidip geldiğim günden beri 1 tane ses bile yükselmedi evde hahah babam derdi sen anca askerde adam olursun diye. Doğruymuş valla.
Özellikle bir kişiden korktuğum söylenemez ama en büyük korkum Başarısız olmaktı. O zamanlar tüm çevrem üniversite sınavını kazanmam gerektiğine beni şartlandırmıştı. Ne yapıp edip o sınavı kazanmam gerekiyordu 😊 o yüzden gözümde o sınav hep büyüdü ve beni hep korkuttu
Ergenliğim çok yavaş ilerledi ve bitti. Hayatımın çoğu zamanlarında, irili ufaklı sıkıntılarla yüzleşmek zorunda kaldım. Bu sıkıntılı durumların en büyüğü, aile yapımdan ortaya çıkmıştı.
Ergenlik dönemimde sadece kendimden korkardım. Bazen düşüncelerimin ve öz benliğimin duygularını hissetmek korkuturdu beni. Ailemi hiçbir zaman sevemedim. Sadece insan oldukları için saygı duydum. Fakat aramızda herhangi bir sevgi bağı hiç var olmadı.
Galiba bu olumsuzlukları, her daim sırtımda bir yük olarak taşıyacağım. 🍂
Çocukluk ve ergenliğimde bana fiziki veya duygusal şiddet içeren tavırlarla tahakküm etmek isteyen çalışanlardan rahatsız oldum. Hiç geri adım atmadım, ne ceza verirlerse versinler umursamadım. Tehdit vb şeylerle asla kendimden ödün vermedim. Ödün vermediğim için travma olmadı.
Sevdiğim insanların sayısı parmak sayım kadar yoktu. Çocukken öğretmenimi sevmezdim kötüydü. Ergenliğimde sevmediğim çok insan oldu başta annem olmak üzere annemi sevmiyorum. Teyzeleri dayıları hiçbirini sevmezdim nefret ederdim kötü insanlardı çünkü En çok babaannemi severdim.
En çok çocuklardan rahatsiz olurdum hiç doğru dürüst kavga etmedim veya aktif olarak dışlanmadim ama sevilmedigimi istenmedigimi anlardim bitürlü anlasamazdim onlarla eve gelirdim ailem beni anlamaz dinlemezdi
Kimseden korkmazdim ben. Saygi duydugum ve kirmaktan veya bana darilmasindan korktugum insanlar vardi ama oyle korktugum veya bana zarar veren yara acan biri olmadi.
Akrabalarımdan nefret ederdim çünkü hep dışlarlardı bizi halende nefret ediyorum bide iş işten geçtikten sonra sevgi gösteriyolar sinsiler özellikle baba tarafı korkulu rüyalarım ııııgggghhhaaah düsünmek bile çıldırtıyo canavarlar hıhh
2
0 Yorumla
Gizli Üye
(30-35)
+1 yıl
Dedemden korkardım sonra babamdan. Atlatamadim iyi değil psikolojim zaten
1
0 Yorumla
Gizli Üye
(25-29)
+1 yıl
Babamdan çekinirdim hep hala da çekinirim eskiden kalma tam anlamıyla rahat konuşup hareket edemem
Komünizm denilince ilk akla gelen isim. Hala kendisi ve fikirlerinden sonuna kadar uzağım. Çocukluğum Ukrayna'da geçti ve neredeyse kanını akıtmadığı tek bir Ukrayna ailesi kalmadı. Resmen kabus gibi çökmüştü bizim jenerasyonun üzerine.
Lenin in omru yetse komunizm farkli bir yerde olabilirdi şu an, o ukraynaya karşi hep iliman politika izledi, onlarin gonlunu kazanmaya calişti. Satlin bir psikopattı
Kurtulmamda en büyük desteği annemden gördüm. Her ne kadar komünist algı ile çok yerde beyinler yıkansa da özgür düşünceyi, ve özgüveni öğrenince bu korkuların üstesinden gelmeyi başardım. Çok defa kabus gördüğümü hatırlıyorum hatta bir kuzenim tedavi almaya bile başlamıştı. Türkiye'ye geldikten sonra çok şey değişti. Burada stalin'i vs pek tanıyan olmadığı için odağımız kolay dağılıyor ve hayata adapte olabiliyoruz. Bunu seviyorum
Yazdıklarını okudukça o korkan çocuğun yerine kendimi koydum... Kötü şeyler atlatmişsın ama geçmiş çok şükür. Eğer bu konu ile alakalı derinlerde bir yerlede kalan seyler varsa tamir ettirmeye bak. Aksi takdirde mutlaka bir yerde patlak verir bu kötü duygular. Hayata tekrar adapte olmana mutlu oldum 🌸
İyi niyetli mesajların için çok teşekkür ederim :) Benim için artık geçmişte kalmış bir kabus, tamamen üstesinden geldiğim inancındayım. Senin gibi değerli insanları da hep güzellik adına hatırlayacağım. Gerçekten minettarım.