Aile ve çocuk piskolojisi?

Arkadaşlar 1 buçuk ay önce eniştem ani bir beyin kanaması sonucu hayatını kaybetti. Geride ablam ve 10 yaşında erkek yeğenim kaldı... Eniştem öğretmendi ve yeğenimle aynı okuldaydı. Beraber gelip giderler ve her şeyi beraber yaparlardı. Enişte sağken dik Kafalı aksi dediğim dedik biriydi ve evine bizi katmaz yolda selam vermez di. Ama arkadan konuşma ya da kötüleme guyu yoktu. Bizde ablamla geçiniyorlar die seslenmez karışmaz ablamın her dediğinde isteğine koşar her an yanında olurduk... Yeğenimde bunu hissederdi ama ablam çalıştığı için eniştede çalıştığı için çocuğu bize getirir yolda indirir çeker giderdi... Biz herkes yerinde sağ olsun geçinsinler die hiç bişi dmezdim...
Asıl soruma gelecek olursam
Enişte vefaat ettikten sonra yeğenim yalan söylemeye başladı ve abartıyor bazen. okul çıkışlarında normal zamanlardaki durumdan farklı arkadaşlarını getirip biz şunu yiyoz gel diye getirmeler. Ders yapmamalar. Küserek ağlayarak dediğini ettirmeler başladı. Biz hiç ses çıkarmadan istediğini etmeye çalılıyoruz yapıyoruzda lakin bizi suistimal ediyor. Küçük olduğu ve durumundan dolayı bişi diyemiyoruz lakin herşeyinde farkındayız. Biz bu çocuğa nasıl yaklaşacaz artık şaştık... Fikirlerinizi paylaşırsanız sevinirim