Anaokulunda bi tavşana o kadar bağlanmıştım ki anaokulunu bıraktığım zaman onsuz yasayamayacagim düşüncesiyle çantamın içine koyup eve getirmistim🤫 ertesi gün annem bulunca vedalaşmak zorunda kaldık kendisiyle. Sanırım yanlizlik hisseden çocuklarda daha sık yasanan bi durum olabilir. Cok anaokulu değiştirmiştim hiç böyle birsey olmadi fakat o gittiğim anaokulunda arkadaşım yoktu tavşan ile oynardım hep. Burdan bi çıkarım yapiyorum😅
Muhtemelen sebebi dediğin durum. Yalnızlık Yavda yeterince kimse onu anlamıyor ya da çevresinden sertlik görmüş bir çocuk travma olarak bir daha çevreye açılamıyor. Oyuncağa güveniyor bir çok sebebi olabilir ama dramatik daha ziyade
İnsanlar bağlanma eğilimiyle dünyaya gelirler. Hayata tutunabilmek için her dönemde farklı farklı şeylere tutunurlar.
Bu ilk olarak anne veya bakıcı ile başlar. İlk bağlanma bunlarla olur. Yaklaşık 2 yaş vivarı yavaş yavaş anne ile olan bağlar azalmaya başlar ve çocuk özgürleşme eğilimine girer. Yavaş yavaş farklı şeylere de değer vermeye ve bağlanmaya başlar. Örneğin bu emzik olabilir, biberon olabilir, veya uyurken bir battaniye olabilir... Daha da büyüyüp oyuncaklarla daha fazla haşır neşir oldukça oyuncaklarına da bağlanabilir dediğiniz gibi.
Yaş ilerledikçe değer yargılarımız da yavaş yavaş gelişir ve öğretmene, arkadaşlara, akrabalara bağlanmaya başlar çocuklar.
Yetişkin bir insan da inancına ailesine veya sık sık kullandığı nesnelere bağlanabilir.
Yani dediğiniz gibi "Akranlarının ve ailesinin onu yeterince anlayamadığını düşündükleri için" de olabilir belki ama bağlanmak, bir şeye daha çok değer vermek çok normal bir şey.
Aliskanlik onunla ozel bir bag kurar sanki gercek bir dost gibi bir cok oyuncagin icinde hep baskadir o benimde bir askerim vardi en kotusuydu en eskisiydi ama en cok onu severdim