Oğluma sabrım kalmadı, ne yapabilirim, bu psikolojiyle nasıl başa çıkabilirim?

14 aylık bir oğlum var. Onu çok seviyorum evet ama artık tahammül edemiyorum sabrım kalmadı ona karşı. Yani iyi olduğumuzda her şey çok güzel. Gözüme dünyanın en tatlı çocuğu olarak geliyor ona sarılıyorum öpüyorum oynuyoruz her şey harika. Fakat son zamanlarda sürekli krizleri tutuyor. Sürekli ağlamalar, etrafı dağıtmalar, kirletmeler, kendine zarar verecek şeyler yapmalar. Sürekli kucağımda olmak, yaramazlık yapmak istiyor. Fakat ben artık tahammül edemiyorum ve nedenini de bilmiyorum. Bundan kısa bir müddet önce de ara ara da olsa böyle dönemlerden geçiyorduk ve ben hepsinde gayet sakin davranıyordum ona bağırmıyordum. Onu sakinleştirmenin yollarını arıyordum, seviyordum, ilgileniyordum fakat işte yaklaşık o 12-13 aylık olduğundan beri ben eskisi gibi değilim. Nedenini de bilmiyorum. Eskisi gibi krizi tuttuğunda kucağıma alıp sakinleştirmek yerine ya oturduğum yerde ağlamasının bitmesini bekliyorum ya bağırıyorum, (kucağıma aldığımda susardı önceden artık susmuyor mesela özellikle de oturduğumda illa ayakta ya da yerde olacağım) dağıtınca, kirletince 1 2 topluyorum sonra yeter artık diye parlıyorum. Böyle bir anne olmak istemiyorum sürekli kendimi suçluyorum, daha demin oğlumla beraber ben de hüngür hüngür ağladım. Eskiden yaptığım şeyleri yapmak gerçekten içimden gelmiyor. Yani yalandan onu teselli etmeyi, sakinleştirmeyi denedim yok işe yaramıyor. Bilmiyorum belki de hissettiği içindir. Aramızdaki bağ da zayıfladı sanki önceden daha düşkündü daha farklıydı şimdi uzağız sanki. Ben gerçekten çıkmazda hissediyorum. Kimsem yok. Ailem şehir dışında eşimin ailesi de. Arkadaşlarımın kendi çocukları var. Zaten çok sık görüşmüyoruz da. Eşim haftada 1 zor geliyor eve sürekli çalışıyor. Buna rağmen mutfak alışverişi dışında aylardır alışveriş yapmadık para yetiştiremiyoruz borç ödemekten. Ben gerçekten artık oğlumla nefes alamıyorum, kimse anlamıyor beni. Ben lohusayken bile böyle olmadım. Hatta oldukça mutluydum, güçlüydüm o zamanlar. Şimdi değilim. Belki de anne olmamalıydım. Oğlum için de üzülüyorum o benden daha iyi ve şevkatli bir anneyi hak ediyor fakat ben olamıyorum. Bu zamana kadar hep mükemmel anne olmaya çalışıp bu kadar dibe batmayı kaldıramıyorum. Ben bu çocuğun her şeyine dikkat ederdim. Doktorların, pedegogların önerilerini dinler, ders alır, uygulamaya çalışırdım. Şimdi geldiğim noktaya şaşırıyorum. Sadece içimi dökmek istedim, belki önerisi ya da benzer şeyler yaşamış bildirileri akıl verir diye. Okuduydanız teşekkür ederim
Oğluma sabrım kalmadı, ne yapabilirim, bu psikolojiyle nasıl başa çıkabilirim?
Cevapla