Bir çocuk 40 yaşına da gelse hâlâ annesinin bebeğidir asla büyüdüğünü kabul etmez ve tıpkı bir çocuk gibi çocuğun kararlarını kendi verir. Gideceği bölüm, kiminle evleneceği, hangi şehirde yaşıyacağı hatta zorlarsak hangi kıyafeti giyeceğine bile karar veriyorlar size göre bir çocuk kendi kararlarını kaç yaşından sonra kendi verebilmeli?
Çocukların kendi kararlarını verme yaşı kaç olmalıdır?
Çocuklar sağlığında içinde olabileceği şekilde "güvenlik" söz konusu olacağı durumlar dışında kendi kararlarını verebilir şekilde yetiştirilmelidir. Biz ebeveynler olarak çocuklar için karar veriyoruz. Anlık olarak bu işimizi kolaylaştırıyor, belki çocuklarımızın zorluk çekmesini ve/veya yanlış kararlar vermesinin önüne geçiyoruz. Ancak bunu yaptığımız süre boyunca, karar vermeleri için çocuklarımızın muhakeme becerileri geliştirmelerini, seçimlerin sorumlulukları, bilinçli seçimler gibi bir çok beceride gelişmelerinin önüne geçiyoruz.
Kısa dönem içerisinde bize rahatlık sağlayan bu davranış, her geçen süre zarfında telafi edilmesi zor bir hal alıyor. Bunun ötesinde hayatlarında kendi başına yapabileceklerini inanmaz davransak da, çocuklarımızın mükemmelliğiyle övünmekten de kaçınmıyoruz. Tamam öz güvenli çocuklar yetiştiriyoruz ancak hayallerini gerçekleştirmek için çaba harcamalı, kararlar almalı, hatalar yapmalı. Sadece kendine güvenmek yeterli değildir.
Eğer çocuklar gayet doğal bir insan özelliği olan kusurlulukları, hataları ve kararları ile ergenlikten ya da yirmili yaşlarının başlarına gelmeden önce karşılaşmamışlarsa çocuklarında edinebilecekleri, edinmiş olmaları gereken silkin ve düştüğün yerden kalk ve yeniden deli sonuna kadar mücadele et zihniyetinden yoksunlar demektir.
Merhaba, Öncelikle çocuğun bir birey olarak kabullenilmesi gerektiğini düşünüyorum. Anne ve babalar çocuklarının yerine düşünüp onlar adına kararlar alırlarsa bu çocuğun ilerleyen dönemlerine olumsuz yansıyacaktır.
Karar verme süreci çocuğun sorumluluk kazanmasında önemli dönemlerden biridir. Karar alıp bunu uygulayan çocuk bunun sorumluluğunu almayı öğrenecektir. Ebeveynler çocukları için her zaman en doğru kararı kendilerinin verdiğini düşünürler, fakat bu çocuklarının karar verme becerisi kazanmasında bir engel olabilmektedir.
Bir çocuğun kendi kararlarını alabilmesi de yaşına ve konuya bağlı olarak değişmektedir elbette. Çok küçük yaşlardan itibaren oyuncağını ya da kıyafetlerini kendisinin seçmesine izin vermek bile çocuğun karar verme becerisini olumlu yönde etkileyecektir. Yaş büyüdükçe çocuğun karar vermesi gereken konular da değişecektir. Önemli olan ebeveynlerin çocuğa bu fırsatı yaratması ve desteklemesidir.
Aslında bu çocuk hareket edebildiği zaman başlamalı. Mesela giyeceği kıyafeti, hareketleriyle o seçmeli. Belki 2-3 yaşında olacak henüz ama o yaşlarda karar verebilme yetisi kazanmalı çocuklar.
Yoksa bir ömür arkasında annesinin olduğuna ve kendisi için onun karar vereceğine güvenir. Allah korusun, annesine bir şey olduğunda da hayatı adeta sona erer. Çünkü bu çocuk, annesinin gölgesinde yaşıyordu.
Annesi de, gölgesi de gidince boşluğa düşer. Bu yüzden ebeveynler çocuğa daha küçük yaşlarda karar verme fırsatı bırakılmalı. Yani belli bir yaş veremem ama başta da dediğim gibi çocuk hareket edebildiği an bu aşamaya geçilmeli ๑
Çocuklara kendi kararlarını verme yetkisi vermemiz onların özgüven sahibi olmalarına çok katkı sağlar gadası. Benim görüşüm aklı başına yettiği zaman ufak ufak kendi kararlarını kendisi vermelidir.
Kişisel hayatını yaşamı boyu etkileyecek kararları (eğitim, din vs) okula başladığı andan itibaren üstünde baskı kurmadan ona ve becerisine uygun olanı anlatarak onu yönlendiririm kendi kararını kendi verir. Ergenliği atlatana kadar eve girme çıkma saatleri gibi konularda benim kararım geçerli olur fakat bilinçlendikten sonrasında onlarada karışmam.
Bu kişiden kişiye aileden aileye değişiyor Burada ailenin tavrı çok önemli. 30 yaşına 40 yaşına gelmiş hala annesi babası bir şey söylemeden bir eylem gerçekleştiremeyen bağımsız bireyler yetiştirmeli. Yaş olarak tabi 18 ne kadar sınır olsada daha küçük yaşlarda da kendi kararlarını verebilmesini sağlamalı aileler
Aslında işlem öncesi dönemden itibaren özellikle gelişim döneminde çocukların (yapabileceği) konularda karışmamak gerekir. Bunu ilerki dönemler için söylüyorsanız bir meslek sahibi olana kadar olabilir. Doğru olan siz önerinizi yaparsınız o kendi için doğru olduğuna inandığı ne ise onu yapmalı.
Ben kendi çocuklarıma bir yaşa kadar ki bu tahminen 15/18 arasıdır elimden geldiğince her şeyin doğrusunu ve yanlışını öğretmeye çalışacağım sonra hiç değilse 18 yaşında sonra hiç bir müdahalede bulunmayacağım kendi başına bir birey olsun kendi hayatını inşa etsin
Konuşmaya ne zaman başlarsa :D herseyde danısırım veledime boylemi olsun yavrum şöylemi olsun bana zıtsa fikri benim fikrime uygun iki alternatif şey soyler gene kendine sectiririm
En başından beri kararlarına saygılı olmak gerekiyor. Eğer çok yanlış olduğu düşünülen bir durum varsa yaşına uygun bir şekilde fikirlerimiz paylaşılabilir
bence bebeklikten itibaren çocuğun da kararlarına saygı duyulmalı. yani karar vermeyi idrak ettiği yaştan itibaren ciddiye alınıp dinlenmeli, tabii ki doğruyu yanlışı anlatarak düzgün bir dille. daha büyük kararlar içinse herkesin olgunluk yaşı farklıdır ebeveynler daha iyi fark eder çocuklarını diye düşünüyorum
Biz büyütürken hata yapıyor el bebek gül bebek büyütüyoruz sonra da ufak zorluklarla karşılaşınca zorluklarla nasıl başa çıkılır çocuk bilmediği için zorlanıyor bence çocuklarin düşüncelerine değer verilmeli düşüncelerinin değerli olduğu his ettirilmelidir 0 6 yaş arası çocuğun karakteri oluşur 5 ideal yaş
Genel olarak 18den sonra kendi kararlarını verebileceklerini düşünüyorum.
1
0 Yorumla
Gizli Üye
(30-35)
+1 yıl
Sizin dediğiniz konular gibi konuya göre değişir. 16 yaşında evlenmeye karar verse dediğini takmam bile. Almanca kursuna gitmek istese izin veririm ya da elbise şort gibi şeyler giymeyesine hiç karışmam bile.
Çocuklar Kaç Yaşında Kendi Kararlarını Verebilir?
Çocuklar sağlığında içinde olabileceği şekilde "güvenlik" söz konusu olacağı durumlar dışında kendi kararlarını verebilir şekilde yetiştirilmelidir. Biz ebeveynler olarak çocuklar için karar veriyoruz. Anlık olarak bu işimizi kolaylaştırıyor, belki çocuklarımızın zorluk çekmesini ve/veya yanlış kararlar vermesinin önüne geçiyoruz. Ancak bunu yaptığımız süre boyunca, karar vermeleri için çocuklarımızın muhakeme becerileri geliştirmelerini, seçimlerin sorumlulukları, bilinçli seçimler gibi bir çok beceride gelişmelerinin önüne geçiyoruz.
Kısa dönem içerisinde bize rahatlık sağlayan bu davranış, her geçen süre zarfında telafi edilmesi zor bir hal alıyor. Bunun ötesinde hayatlarında kendi başına yapabileceklerini inanmaz davransak da, çocuklarımızın mükemmelliğiyle övünmekten de kaçınmıyoruz. Tamam öz güvenli çocuklar yetiştiriyoruz ancak hayallerini gerçekleştirmek için çaba harcamalı, kararlar almalı, hatalar yapmalı. Sadece kendine güvenmek yeterli değildir.
Eğer çocuklar gayet doğal bir insan özelliği olan kusurlulukları, hataları ve kararları ile ergenlikten ya da yirmili yaşlarının başlarına gelmeden önce karşılaşmamışlarsa çocuklarında edinebilecekleri, edinmiş olmaları gereken silkin ve düştüğün yerden kalk ve yeniden deli sonuna kadar mücadele et zihniyetinden yoksunlar demektir.