Anneler İçin Hayat Daha Zor

Ne zaman kötü kabullenemediğim olaylar olsa eskiden hayat böyle değildi ne ara kirlendik sorusu beynimde dönüp duruyor. Sahi biz ne ara kirlendik.

Anne ve babalar için hayat daha zor artık

Biz çocukken okula yürüyerek gidip gelen çocuklardık. Şimdi bakıyorum çocuklara hep bir büyükleri ile okula bırakılıp çıkışta da almaya geliyorlar. Önceden yollar da şarkı söyleye söyleye. Eğlene eğlene sağda solda oyunlar oynaya oynaya gelirdik. Şimdi ne değişti anneler babalar korku içinde. On dakika geç gelse çocuk panik yapıyorlar. Korkmaları normal insan dışı yaratıklarla doldu etraf.

Ekmek almaya tek başımıza fırına giden çocuklardık biz

Ne değişti şimdi. O fırın aynı yerinde duruyor. Biz çocuklarımızı fırınlara neden yollayamıyoruz. Yıllar geçerken hayatlar değişirken insanlar bu arada nasıl bu kadar kötü oldu. İçimize sığmayan, kulaklarımızın duymak istemediği olaylar duyuyoruz. Bizim bir parçamız gidiyor.

Hava kararır biz oyunlarımızı oynardık

Saat kaçmış bakmazdık. Anne baba göz ucuyla arada mahalledemiyiz diye bakar sonra yine keyiflerine bakarlardı. Eğlencenin dibine vururduk. Şimdi bir anne çocuğunu nasıl hava karardığında dışarı salsın. Kime güvensin en yakınındakinin bile niyeti kötü durumdayken. Abisi dediklerine mi emanet etsin.

Komşumuzun evine sormadan giren çocuklardık biz. Hani bizi gördüklerinde şaşırmazlardı, bizim çocuk orada oynuyor git oyna onla derlerdi. Şimdi kimin evine sorgusuz girsin çocuklar. Anne babanın içi rahat eder mi şimdi. Bizim zamanımızda çocuğu o evdekilere bırakırdı anne bana gezmeye giderdi. Şimdi nasıl bırakıp gitsinler.

Korkunun başladığı o dönem ergenlik!

Anne nasıl salsın öyle her yere. Baba endişelenmeden nasıl çalışsın. Arkadaşları ile sinemaya, gezmeye oraya buraya. Biraz daha büyüdüğünde üniversiteye nasıl yollasın tek başına. Önceden ne güzeldi çocuklar. Korkarlardı yine belki ama güvendikleri kişi asla güven zedelenmezdi.

Erkek çocuğu yetiştirmek bile zorlaştığı bu dönemde. Kız çocuklarınıza biraz daha ilgi biraz daha koruma gereği duymak lazım sanırım. İnsanın en çok korktuğu soruya cevap verememesi de. Her zaman başında olamam ki oluyor. Çaresizlik insanın en büyük korkusudur.

Bizler büyüdük ve kirlendi dünya

Yoksa önceden de mi kirliydi biz o temiz dünya rüyasından mı uyanıyoruz. Uyanmasak olmaz mı. Herkes biraz masum olsa. Birilerini kıskanmasak olmaz mı. Sevilmesek bile sevmenin büyüklüğünü göstersek. Kandırma duygusunu, kötülük duygusunu yensek.

Çok üzgünüm anne sizler bizi korumak için fazla bir çabanız olmanıza gerek yoktu. Ama bizlere artık büyük görevler düşüyor. Bizim çocuklarımızın işi daha zor. Öyle rahat davranamıyoruz işte. Biraz çaresizlik, biraz korku, biraz da panik ile bir hayat yaşıyoruz. Çünkü bunlar azalsın diye bekledikçe, daha da ürüyorlar. Ne değişti anne ne ara ürüdü bu kadar kötü insan.