Bence Babam Feminist: Feminist Bir Baba Nedir, Nasıl Olmalıdır?

Geçenlerde internette, web siteleri arasında gezindiğimde çok ilginç bir başlık gördüm. Açıkçası yazımızın bu başlığın içeriği ile alakası var mı bilmiyorum fakat, yazının başlığı bizim içeriğimizi oluşturdu.

Belki hatırlarsınız, yakın zamana kadar çok önde olan bir söylem vardı. Feminizm!

Neydi bu feminizm? Hemen kitabi bilgi için internete baktığımızda basitçe feminist.nedir.com’da sözlük tanımı olarak feminizm şu şekilde tanımlanmış; Feminizm genel olarak kadın-erkek ayrımcılığına karşı çıkarak, cinsiyetler arasında ekonomik, siyasal ve toplumsal eşitliği savunan görüş olarak tanımlayabiliriz. Temel amacı kadın özgürlüğü ve kadının toplumdaki yeri konusunda gerçek bir eşitlik durumunun sağlanmasıdır.

Nereden çıktı, nerelere geldi derseniz, ufak bir araştırmayla göreceksiniz ki 17.yy’dan başlayarak dalga dalga günümüze kadar gelen neredeyse 50’nin üstünde çeşidi olan, temel olarak sosyal, politik, çalışma ve etik alanlarda faaliyet gösteren bir kadın hareketi feminizm.

Günümüzde genel olarak dünya üstünde halen eksikleri olmasına rağmen, istedikleri yolda büyük adımlar atmış bir hareket.

Ülkemizde kısa tanımı: Erkek düşmanları.

Sanırım bugünlere geldiğimizde 10-15 sene kadar önce olduğu kadar etkin olmayan, ya da çok dile getirilmeyen daha doğrusu farklı dile getirilen bir kavram.

Neden feminizmden başladım ve neden bu noktalara değinmek istedim?

“Harika babalara sahip kızların feminist olması muhtemel” diyor feministing.com kurucusu Jessica Valenti

Bir baba olarak bu cümleden yola çıktığımda, biraz düşünmek istedim. Kızımın ülkemizde bir kesim tarafından “erkek düşmanı” olarak bilinen bir düşünce tarzına yakın olmasını ister miyim?

Ancak bundan önce cevabını vermem gereken soru şu herhalde “Harika baba nedir?”

Çocuğumun elimizdeki imkanlar dahilinde temel bakım ve ihtiyaçlarını karşılıyorum.

Kendi hayatı içerisinde yaş gözetmeksizin saygı gösteriyorum, gösterilmesini sağlıyorum.

Sosyal hayatta, diğer çocuklarla eşit haklar sunuyor ve sunulmasını sağlıyorum.

Yaş gözetmeksizin kendisine bir bayan gibi davranıyorum.

Seçimlerine saygı duyuyor, seçme hakkı olan bir hayat sunuyorum.

Bir baba olarak kendisine özel zaman harcıyorum.

Sürpriz hediyeler veriyoruz birbirimize.

Yeteneklerine saygı duyuyor ve onları geliştirmesi için destekliyorum.

Başarıları için takdir eder, başarısızlıkları için gelişim yolu arıyorum.

Ben maç seyrederken, o bebekleriyle oynar, bazen ben bebekleri oynatırım o da arada gider maçın skorunu öğrenir.

Sabahları çizgi film seyrederken ben de kitap okurum.

Kardeşini sevdiğimde kıskanır ve anlamsızca saldırgan olur dengeleriz.

Bazen de o sever ben kıskanırım...

Hayatlarımıza saygı duyarız.

Hep iyi olmaz... Bazı bazı annesiyle kavga ettiğinde onu kayırırım.

Ara sıra biz de kavga ediyoruz.

Küstüğümüz zamanlar da oluyor… Birbirimizden özür dileyebilmek için.

Kısacası bir hayatı paylaşırız. İnsanın kendine harika demesi kolaydır, fakat yazdıklarımı okuduğumda kulağa harika gelmiyor demek de zor.

O zaman benim kızımın, ve hatta kızlarımın feminist olması çok muhtemel.

Peki bir de şöyle düşünsek mi?

Özellikle kız çocukları için baba çok önemli bir rol modelse; onlara gösterdiğimiz yolda hayatta sunduğumuz eşitlik, cinsiyet ayrımı gözetmeksizin sosyal hayatta kazandırdığımız yer, seçme hakkı, adalet duygusu, verdiğimiz başarı odağı ve bunun gibi birçok değerle bir baba olarak kendimiz feminizm içinde istenen ve uğruna mücadele edilen, hak ve istekleri sunmuş olmuyor muyuz?

Yoksa biz kızımızdan önce feminist mi olduk ya da bir kız çocuğu bize feminizme dair her şeyi öğretti mi?

Bence artık feminist babalar diye bir kavram daha var!
Sizce?