Kızım Nisa Nur'un Mucizevi Doğumu ve Anne Karnındaki Zorlu Süreçleri

Bugün nereden kafam esti bilmiyorum ama, sizinle kızımın dünya geliş sürecinde yaşadıklarımızı paylaşmak istedim. Sizi kendime bu denli yakın hissettiğim için sanırım. Umarım sıkılmadan okur ve hikayemizi beğenirsiniz. :)

Her şey böyle başlamıştı...

Hiç beklemediğim bir anda, eşimin bebek patiklerini önüme koymasıyla dünyam değişmişti. O kadar mutlu olmuştum ki, daha o an kızım olacak diye ağzımdan çıkıvermişti... :)

Aynı ay içerisinde eşim aniden sancılandı!

Büyük bir korkuyla hastaneye gittik ve aklımıza ilk gelen düşük olmasıydı. Yolda giderken o kadar dua etmiştim ki, yolun bittiğinin farkına bile varamadım. Muayene ve ultrasondan sonra doktor eşimin böbreğinde taş olduğunu, ağrının bu yüzden oluştuğunu söyledi. Sıvı ağrı kesici (parol) ile tedavisi bitti. Ya da biz öyle zannediyorduk...

Nee, yine mi şiddetli ağrı?

Bir gece eşimin ağıtları ve inlemeleri ile uyandım bir anda. Ne oluyor demeye kalmadan eşim kendini yerden yere vurmaya başladı adeta. Bu kez kesin gitti bebeğimiz dedim ve resmen içim kan ağlıyordu. Tekrar aynı kontroller yapıldı, ama bu sefer farklı bir şey gelişti. Eşimin böbreğine kateter takılması gerektiğin söyledi doktor. Bunun için babası olarak benim onayım gerekiyordu, çünkü bebeğin düşme ihtimali çok yüksekti...

Ya kızımdan vazgeçecektim, ya da eşimin acı çekmesini seyredecektim...

Doktor eşimin ağrısının çok fazla hafifleyeceğini, bu yüzden kabul etmem gerektiğini söylemişti. Ama ya kızım? Ben ona o kadar çok alışmıştım ki, böyle olacağını hiç hayal etmemiştim. Artık bir karar vermem gerekiyordu ve sonunda kabul ettim.

Cinsiyet öğrenme günü geldi çattı.

5. aya girdiğimizde artık cinsiyet öğrenme vakti gelmişti. Ben kendimden çok emindim, kızım olacak diyordum. Kısa bir kontrol ile kızım olacağını öğrendim. Çok mutluydum ama, aklım hala düşük riskindeydi...

Hoş geldin meleğim. :)

Nihayet o gün geldi çattı! Kızım dünyaya gelmişti ve tıpkı babasına benziyordu. :) Çok mutluydum, o ana kadar kafamda şekillendirmeye çalışıyordum. En sonunda kucağıma almıştım kızımı...

Nisa Nur toplanmaya başlıyordu. :)

2.900 kg doğan kızım, zamanla hızlı toparlanmaya başladı. Her geçen gün sevgim daha çok büyüyordu onunla birlikte. :) Kucağıma her alışımda dünya benim oluyordu...

Babası gibi yüz üstü yatmayı pek sever. :)

Çirkin kızım bana çekmiş olsa gerek, yüz üstü yatmayı çok seviyor. :) Tabi kemikleri batmaması için, fazla uzun süre yatırmıyoruz. Ama bıraksak sesi çıkmaz hiç. :)

İri gözlerine herkes hayrandı. :)

2 aylık olmuştu minik Nisa. Onun iri gözleri var ve çok tatlı duruyor. :) Gören herkes hayranlık duyuyor, bu da beni gururlandırıyordu. Neticede benim kızım. :)

3. ayımızı doldurduk. Nisa Nur'un son hali. :)

Dün doğum günümde yeğenim ile çekilmiş sıpa. :) Şimdi çok sağlıklı ve güzel oldu kızım. İnanın o kadar mutluluk verici bir şey ki, düşmanım dahi olsa yaşasın isterim bu duyguyu...

Bizim hikayemiz şimdilik bu kadar. :) Kullanılan bebek görselleri kızıma ait arkadaşlar, burada ilk defa yaptığım bir şey. Ama pişman olmayacağıma eminim, kalın sağlıcakla. :)

#proofstriker06

#kızımınhikayesi