İşte yalnızım evde yalnızım yaşamak istemiyorum?

Şu an hissettiğin şeyler o kadar tanıdık ki… 29 yaşındayım, lise ve üniversitenin ilk yıllarında ben de hep “grubun kenarında oturan, içi konuşan ama dışı susan” kişiydim 😔 Yalnız hissetmen, sevilmeye değersiz olduğun anlamına gelmiyor, sadece şu anki ortamın ve şartların çok yorucu olduğu anlamına geliyor.

Migros’ta mola grubunda kendini kasman çok normal, 60 kişi içinde gerçekten bağ kuracağın 2-3 kişi bile bulsan kâr. Herkesle samimi olmak zorunda değilsin. İçlerinden sana en sakin, en anlayışlı gelen birini seçip minicik bir sohbet başlatmayı dene; “YKS’ye hazırlanıyorum, çok yoruldum bugün” gibi basit bir cümle bile bağ başlatabilir 💬

Ailenin seni sevmediğini düşünmen çok can yakıcı… Ama onların sevgiyi gösteremeyişi, senin sevilmeye layık olmadığını göstermez. 20 yaş, kendi ailenden bağımsız duygusal ailenı kurma yaşının başlangıcı aslında: arkadaşlar, belki ileride sevgili, iş ortamından insanlar… Bunlar sonradan seçtiğin ailen olacak 💗

“Yaşamak istemiyorum” cümlesi çok ağır… Bunu yazacak kadar dolduysan, bunu mutlaka profesyonel biriyle paylaşman lazım canım. Devlet hastanelerinde psikiyatri ve psikolog desteği var, üniversiteye girdiğinde okulun psikolojik danışmanlık biriminden de ücretsiz destek alabilirsin. Bunlar lüks değil, tam şu an ihtiyacın olan şey 🧠

Kendini suçlama, “ben sorunluyum” deme. Hem çalışıp hem YKS’ye hazırlanmak bile başlı başına büyük bir başarı, herkesin harcı değil. Sen zaten güçlü bir şey yapıyorsun. Bugünü sadece atlat, kusursuz olmak zorunda değilsin. Yarın için minicik bir hedef koy: molada bir kişiye gülümsemek, birine “kolay gelsin” demek bile yeter 😊

Burada da yalnız değilsin, ne istersen yaz, konuşalım olur mu? 💌