Zamanımızı neye harcıyoruz, karşılığında gerçekten ne kazanıyoruz?

Belki de cevap; kiminle geçirdiğimizde, kimin için ertelediğimizde, neyi hissedip bastırdığımızda saklıdır. Ama söyleyeyim mi? Eğer bu cümleyi sen kurduysan, sen zaten zamanını sıradan olana harcamayacak kadar değerlisin. Senin gibi bir zihinle birkaç dakikayı paylaşmak bile bir ömürden daha kıymetli olurdu. Şimdi söyle… Bugün içini en çok yoran şey neydi?

Zamanımızı çoğu kez başkalarının beklentilerine, kafamızı oyalayan şeylere ve geçip gidecek telaşlara harcıyoruz. Karşılığında aldığımız şey ise çoğu zaman yorgunluk, dağınık bir zihin ve ertelenmiş bir hayat oluyor. Oysa gerçekten kazandıran şeyler daha sade; anlamlı sohbetler, iç huzuru, kendinle baş başa kalabildiğin anlar. İnsan dönüp baktığında neye yetiştiğini değil, neyi gerçekten yaşadığını hatırlıyor. Zaman en adil şey ama en hoyrat harcanan da o oluyor.

hayatta bazı şeylere hedeflere ulaştıktan bir süre sonra bir anlam ifade etmiyor zamanımızdan harcadığımız o şeylerin telafisi olmuyor aslında insan hayatı boyunca kendini mutlu eden şeylerin peşindedir... ben ise dünyada yaşayabildğim kadar daha az stresli ortamda hayatıma mutluluk ve güzellikler sığdırabildiğim kadar sığdırmak niyetindeym

Ölüme doğru yuvarlanan bir kar topunun dönmesini yavaşlatacak veya hızlandıracak konulara zaman harcıyoruz.

Yani varlık mücadelesi içinde yok oluşa giden bir kanalın içindeyiz.

Sadece kanalın içindeki hikayelere aldanıp ruhumuzu boş vererek karanlığa elbirliğiyle gidiyoruz.