Çok istediğiniz birşeyi alır mıydınız?

Kardeşim benim ya... Gözlerim doldu lan istemsizce...
Kaç senesi bilmiyorum hatta düşünmek bile istemiyorum ama çok çok 5-6 yaşlarındaydım.
Kırık -dökük ve mutfağı ile banyosu aynı yerde olan bir evde büyüdüm. Evin üstü trapez çinkoluydu ve her kış oluk oluk akardı o ev.
Babamla çatıya çıkıp benzin ve straforu karıştırarak macun yapar ve delikleri öyle kapatırdık.
Her sezon bunu aksatmadan yapardık. Demek ki özelliğini kaybediyordu.
Ailemin yaşama dair verdikleri mücadeleyi göz önünde bulundurduğumda anlıyorum işsiz olduklarını ve o işi asla bulamadıklarını.
Yoksa neden iş sahibi olup eski çinkoları yenileri ile değiştirmek istemeselerdi ki?
7 yaşımda okula başladığımda çoğu zaman harçlıksız gittiğimi bilirdim okula. Çünkü yoktu ki versinler...
Aksi taktirde hangi anne-baba çocuğunu meteliksiz okula göndermek ister.
Hafta sonları bizim oralarda pazar kurulurdu ve ben o pazarda sırf harçlığım çıksın diye soğuk su satardım.
Adana'nın sıcağında evde soğuttuğun su pazara gidene kadar ne kadar dayanır dimi?
Çoğu tezgah sahibi suyun ılık olduğunu söyleyip parayı ödemediklerini bile hatırlıyorum mesela. (ilginç bir tepe noktası olmalı ki hâlâ unutamamışım bunu)
Arkadaşlarım okulda çikolata -gofret falan yerlerdi ama ben alamazdım mesela, ki bizimkiler de almazdı öyle şeyler. (Alamazlardı)
Öyle arkadaşlarımda paylaşmazdı benimle ya da kimseyle... O kadarını bilemiyorum.
Günlerden bir gün okuldayım yine. Yanımda biri çikolatalı gofret yiyor. Bir parçasını koparıp bana da verdi.
Sana yemin ederim oturup ağladım. Bir şey bu kadar güzel olabilir miydi? Hâlâ o hissi unutabilmiş değilim. Ağzımda cennet vardı sanki. Damağımda dağılışını hiç unutmadım.
Arkadaşıma döndüğümde o çoktan bitirmişti gofretini. Çünkü zaten tekrar alabilecekti ve zorlanmayacaktı bile.
Onun yere attığı o gofret kabını alarak dizimin üzerinde ütüledim. Artık gıcır gıcır yeni bir gofretim vardı.
Çünkü bana bu kadar mutluluk veren bir şeyi orada bırakamazdım diye düşündüm. Yani onun kaybolmasına izin veremezdim.
Güzelce katlayıp arka cebime koydum o kabı.
Her pantolon değişiminde oradan alarak yeni pantolonuma aktarıyordum. Annemin görmesini de istemedim kızar falan diye.
Uzunca bir zaman sonra bir şekilde durumumuz düzeldi ve aldığım en iyi harçlık ile gidip bakkal amcaya gofretin de kabını göstererek aynısından istediğimi söyledim.
Ve onu günlerce parça parça yedim. Ağzıma acı tat gelmeye başladığında , yani bozulmaya başladığında bile hâlâ yarısı duruyordu.
Tabii ki pantolonumun arkasında ki o gofretin kabını bakkalda bırakmadım. Muhtemelen annemin her şeyi sakladığı bir sandıkta duruyordur.
Çünkü büyüdüğümde ona verip kaybetmemesini söylemiştim.
Çocukluk hayâlleri ile arzuladığımız şeylere ulaşınca önemlerini yitirdiklerini bildiğim ve bu konuda önerilerde bulunmak istediğim için yazdım. Eğer paran varsa ve harcayabiliyorsan bunu yap , kimse için biriktirme sadece mutluluğun için yaşa.
Şimdi 34 yaşındayım. Normal bir insanın sahip olmak istediği her şeye de sahibim.
Peki mutlu muyum?
Yere düşen bir gofret kabı kadar bile mutlu değilim.
Bana bunu yazdırdığın için de teşekkür ederim arkadaşım. İyi ki varsın...