Hayatınızın içine eden bir aşk hikayeniz oldu mu?

BU İTİRAF; MİDEMDEKİ KRAMPLARI RAHATLATMAK ADINA VERİLMİŞ BİR UĞRAŞTIR.

Sene 2019’dur. İstanbul’da bir üniversitede hukuk fakültesi kazanmışım. İnstagramdan önüme bir profil düştü. Bizim okulda tıp okuyan bir kız öğrencisi. Kız İran vatandaşıymış. Allahım nasıl güzel bir kız, temiz yüzlü iyi huylu namuslu dürüst vibe’ı veren güzel bir kız. Yazdım tanıştık bir haftada sevgili olduk. 1 ayda aynı evde yaşamaya başladık. Her şey çok güzeldi. O kadar çok seviyoruz ki fazla sevgi beraberinde olumsuzluklar da getirmeye başladı. Birbirimizi sinekten bile kıskanır olduk. Etrafımızdaki karşı cins insanları sırayla temizledik. Benim için bu dünyada o vardı, onun için ben vardım. Günde 5 kez seviştiğimiz oluyordu. Onu içime koymak istiyordum o kadar çok seviyordum. Aileler tanıştı, olumlu baktılar. Her şey olumlu ilerliyor. Kavgalarımız haricinde. %90’ı kıskançlıktan kaynaklı kavgalarımız oluyor. Her gün kavga ediyoruz. Kavgalarımızın boyutu fiziki şiddeti buluyor. Birbirimizin canını morartıyoruz, sonra ağlıyoruz sarılıyoruz uyuyoruz. Son derece toksikiz, ama ayrılmamız imkansız. 3 senedir aynı evdeyiz. Artık ya nişan yapacağız ya da ayrılacağız. Bu böyle olmayacak. Kendisine dedim bak ben avukat olacağım. Gereksiz kıskançlıklarını bir yere bırakman gerekiyor. Bu böyle olmayacak. Düzelmeye niyetin yoksa kafamızı taşa vuralım ağlayalım bir şekilde ayrılmayı başaralım. Karar aldık 1 ay sonra yani yeni yıla girerken ayrılacağız. Hayatımızda yeni bir sayfa açıp hayatımıza bizsiz devam edeceğiz. Son bir ayımız var. Hergün sevişiyoruz. Kocaman kokluyoruz birbirimizi. Birbirimizi bağrımıza basıyoruz. Nasıl ayrılacağız onu da bilmiyoruz. Yılbaşına bir hafta kalmış bunun telefonunda mesajlar yakaladım. Bu son bir ayımızda yuvamızdan uçmadan kendine bir yuva bulmaya çalışmış. Çocuğa demiş böyle bir ilişkim var ama ayrılacağız. Çocuk o ara şehir dışındadır, İstanbul’a gelince görüşeceklermiş. Bu mesajları keşke görmeden önce ölseydim. Niye yaptın dedim? Sensizlik bana ağır geliyordu, bir omuza ihtiyacım vardı dedi. (Ben onu 3 sene boyunca hiç aldatmamıştım.) çıldırdım, dövdüm kendisini. Kaçtım evden. Kafamı duvarlara vuruyorum. Mideme kramplar giriyor. Ne uyku ne yemek. Robot gibi olmuşum. Bu 3 gün boyunca arıyor mesajlar atıyor beni affet. En azından senle hala aynı evdeyken bunu yapmamalıydım. Nasıl affedeyim ki! Evden çıkalı 3 gün olmuş. Bana dedi beni affetmesen o yazıştığım kişiyle görüşeceğim. Görüşmüş, evine gitmiş, alkol almış. (Sonradan söylediğine göre bir şey yaşamamış.) 4. Gün yolda yürüyorum, bunlar ikisi karşıdan geliyorlar. 3 yıl birlikte kaldığımız eve bu çocukla gidiyorlar. Ufak bir sürtüşme sonrası basıp Antalya’ya bir arkadaşıma misafir olmaya gittim. Tabi robot gibiyim. Korkunç haldeyim. Arkadaşım ha bire bana birilerini ayarlamaya çalışıyor. Bir kız buldu. Kız beni çok beğenmiş. Bir yerde buluştuk. Kız benle sevgili olmaya çalışırken ben hıçkıra hıçkıra yaşadıklarımı anlatıyorum kıza. Gece üstümüzü bile çıkarmadan sarılarak uyuduk kızla. Sabah dedim bu böyle olmayacak. O iranlının aramalarına cevap verdim. Çok pişmanım beni affet diyor. Daha önce hiç başıma gelmemiş. Böyle bir şey affedilir mi bilmiyorum. Gel konuşacağız dedi. 3 Ocak benim doğum günümdür. Döndüm, bana doğum günü için hazırlıklar yapmış. 3 gün o beni affet diye ağladı, ben neden yaptın diye ağladım. Seni affetmeye çalışacağım dedim. O çocuğu engelledi, hiçbir şey yaşamadığına, çaresizlikten ona sığındığına, ondan iğrendiğine yeminler etti. Yaklaşık 10 ay daha aynı evde kalmaya devam ettik.