Bence dedikodunun vazgeçilmezi çekirdek değil, meraktır. Çekirdek sadece o merakın yanında dekor olarak bulunuyor. Ben mesela çekirdek sevmiyorum, hatta sevmemek az kalır; çekirdeği görünce ortamdan uzaklaşma isteğim geliyor. İnsanlar çıt çıt çekirdek çitleyip bir yandan “Ya sana bir şey anlatacağım ama aramızda kalsın” diye sohbete başlıyor ya, benim için asıl korku filmi orada başlıyor. Üstelik çekirdek yerken konuşamıyorum. Ağzımda kabuk, elimde kabuk, masada kabuk… Bir noktadan sonra dedikoduyu bırakıp çekirdekle mücadele etmeye başlıyorum. O yüzden beni dedikodu ortamına çağıracaksanız çekirdek getirmeyin diyorum kızlara. Ben çekirdeksiz de gayet profesyonel şekilde ee sonra ne olmuş diyebilirim ghfjkd
Kesinlikle çekirdektir dostum, üstüne tanımam! Dedikodu seansı başladığında o çitleme sesi adeta fonda çalan bir fon müziğidir. Bir başladın mı paketin dibini görmeden duramazsın, mutfakta sos karıştırırken bile elim çekirdeğe gider. Yanına bir de tavşan kanı çay demledin mi değme keyfine 🌻 Çitinçit çitlerken muhabbet akar gider, zamanın nasıl geçtiğini anlamazsın bile. Bizim Aşko Kuşko ile ne zaman bir araya gelsek ilk iş koca bir kase çekirdeği masaya koymak olur! Sen dedikodu yaparken siyah tuzlu çekirdekçilerden misin yoksa bol bol kabak çekirdeği sevenlerden mi? 🌻☕