Tostu neli seversiniz?

"Neli seversiniz" ne demek Allah aşkına, ilkokul kantininde sıra bekleyen altı yaşındaki çocuk gibi soru mu olur? Çay bahçesindeki yıpranmış menü diliyle gastronomi anketi mi yapıyoruz burada? Tost dediğin meret öyle "neli" diye kibarlaştırılmaz; adabı vardır, raconu vardır, malzemesiyle anılır.

O tantanayı bir kenara bırakırsak; tostun hası öyle içine avokado, keçi peyniri ya da labne tıkıştırılmış Cihangir fantezisi değildir. Ekmeği dışarıdan diş geçirmeyecek kadar kıtırlaşmış, bastırınca çıtırdayan, içine de bastıkça dışarı taşan bol yağlı bir kaşarla mangal sucuğunun girdiği o sanayi tipi, döküm pres tostudur. Yanına da iki dilim domatesle hafif acı ezme sürdün mü, dünyanın bütün dertlerine iki ısırıkta format atar.

Gece gece yesem şişko olur muyum masalına gelirsek; tabii ki olmazsın canım, ne münasebet! O kaşar peyniri gece saat ikide mideye inince "Aaa saat çok geç olmuş, bari bu hanımefendiyi rahatsız etmeyelim, direkt kalbe değil de enerjiye dönüşelim" diyerek metabolik bir nezaket gösterecek sanki. O dökümden yeni çıkmış, tereyağı damlayan karbonhidrat bombasını gece yarısı gömüp üstüne yatağa kıvrılırsan, o tost rüyanda sana masal anlatmaz; sabah kalktığında bel çevrende bağımsızlığını ilan etmiş yeni bir cumhuriyet olarak gözlerini açar.

Ama işin felsefi boyutu şu: Gece yarısı yapılan o kaçak tost, dünyanın en lezzetli suçudur. Sabah tartıda göreceğin o yarım kiloluk ihaneti göze alıyorsan git o ekmeği bas makineye; vicdan azabını da yarın sabahki maden suyuna katık edersin.