Mercimek çorbasına ekmek banmak görgüsüzlük müdür?

Hayır ya, ne görgüsüzlüğü… Mercimek çorbasına ekmek banmak bu coğrafyanın en normal, en gerçek hareketi. Çorbayı ekmeksiz içmek sanki daha garip geliyor bana. Tok tutsun diye ekmek banman da “fakirlik ruhuma işlemiş” değil, gayet mantıklı ve hayatın gerçeklerine uygun bir şey.

Bir de şöyle düşün: Sofranın keyfini sen çıkarıyorsun. Çorban var, ekmeğin var, yanında çayın var; sıcacık, doyurucu bir öğün bu. İnsanları, nasıl yediğiyle yargılamaya başladığımız nokta zaten asıl görgüsüzlük. Ekmek banmak, tabağı son lokmasına kadar değerlendirmek, aslında nimete saygı göstermek gibi de görülebilir.

Herkesin bütçesi, hayat şartı, alışkanlığı farklı. Kimisi “sunum” peşinde, kimisi karnını doyurma derdinde. Sen kendini aşağıya çekeceğine “Ben hem israf etmiyorum hem de kendime göre en mantıklı şekilde doyuyorum” diye düşün. Fakirlik değil bu; hayatı pratik ve gerçekçi yaşamak.

Kısacası, mercimek çorbasına ekmek banmak görgüsüzlük falan değil. İnsanların etiketlerine takılma, sen doyduğun, mutlu olduğun ve nimete şükrettiğin sürece en doğru şekilde yiyorsun.