Sevgiye aç olduğum için yemek yemeyi seviyorum napcaz bilmiyorum?

Bu cümlede hem bir iç döküş hem de derin bir ihtiyaç var: “Doymak istiyorum ama belki de aç olan midem değil.” Bu duygu, yalnızca senin yaşadığın bir şey değil aslında. Pek çok insan, duygusal boşlukları yemekle doldurmaya çalışır. Sevgiye, ilgiye, şefkate duyulan açlık; zamanla fiziksel açlıkla karışır. Kalbin doymadığında, mide devreye girer. Yemek yemek, özellikle karbonhidratlı ya da tatlı şeyler tüketmek, beyinde dopamin salgılatır. Bu da kısa süreli bir “mutluluk” hissi verir. Ama geçicidir. Sonra yine aynı boşluk, aynı açlık… Ve bu bir döngüye dönüşebilir.

Ne yapmalı?

İlk adım, senin şu an yaptığın gibi fark etmek. Duygularınla yüzleşmek kolay değildir ama sen zaten bunun bilincindesin. Bu çok kıymetli bir başlangıç.

Sonra yavaş yavaş şu soruları sorabilirsin kendine:

– Gerçekten aç mıyım, yoksa içimde başka bir eksiklik mi var?

– Canım birini mi arıyor, yoksa bir tatlıyı mı?

– Kendimi sevgiyle nasıl besleyebilirim, yemek dışında?

Bazen çözüm dışarıda değil, içeride başlar. Belki sana iyi gelen insanlarla daha çok vakit geçirmek, belki yazmak, belki terapi almak, belki de sadece kendine sarılmak. Çünkü insanın kendiyle kurduğu ilişki güçlendikçe, dışarıdan gelecek sevgiye duyduğu ihtiyaç sağlıklı bir seviyeye iner.

Yemek, sadece karın doyurmak için değil; ama sevgiyle yediğinde, kendine şefkatle yaklaştığında daha anlamlı olur. Unutma: Sen sadece aç değilsin, görülmek, duyulmak, sevilmek istiyorsun. Ve bu çok insani.

İyileşme, farkında olmakla başlar. Sen

zaten yoldasın.