"Asla yemem" dediğin ama sonra bayıldığın bir yemek oldu mu?

Ben yıllarca kerevize burun kıvırdım. Kokusu bir uzaklaştırırdı, adı bile iştahımı keserdi. Annem ne zaman yapsa masadan erken kalkmanın bahanesini arardım. Sonra bir gün, açlıktan mıdır bilmiyorum, sessizce bir kaşık aldım. Beklediğim gibi olmadı. Ne o kötü koku kaldı, ne o önyargı. Her lokmada biraz daha yumuşadı fikrim. Şimdi canım isteyince kendim yapıyorum. Meğer bazı şeyleri sevmemek değilmiş mesele, sadece doğru anı bekliyormuşum. Bazı tatlar gibi, bazı duygular da zamanla güzel gelmeye başlıyor. Ama önce bir şans vermek gerekiyormuş.