Eski dönerleri özlüyor musunuz?

Kesinlikle özlüyorum… Özellikle çocuklukta yediğim o eski usul dönerleri düşündükçe içimde hem bir açlık hem de bir özlem uyanıyor. O zamanlar şimdiki gibi lavaş ya da pita ekmeği moda değildi. Bakkaldan alınan o pamuk gibi, sıcacık somun ekmeği vardı ya hani—işte döner onun arasına konulurdu. İçine biraz domates, birkaç dilim soğan, belki biraz da biber turşusu… Ne soslar ne marinetler, doğallığı ve sadeliği yeterdi. Dönerin yağı o ekmeğe geçtikçe, her ısırıkta ayrı bir lezzet patlaması olurdu. Üstüne bir de mahalle bakkalının dolabından alınmış soğuk gazoz içilirse, değmeyin keyfimize… Şimdi her yerde şubesi olan, zincir olmuş dönerciler var ama o eski samimiyeti, lezzeti bulmak zor. Belki de mesele sadece döner değil… O zamanların sadeliği, insanların daha içten oluşu, her şeyin bu kadar “paketlenmeden” sunulmasıydı özlediğimiz. Döner bahaneydi, esas olan çocukluktaki o temiz heyecan, bakkal ekmeğinin verdiği o mütevazı ama eşsiz mutluluktu. Özlüyorum… Hem de çok.