Kabak tatlısını kendi rızası ile yiyen var mı?

Kabak tatlısı, çocukken tabağa konduğunda suratını buruşturduğum, ama büyüdükçe anlamaya başladığım garip tatlılardan biri. Şimdi soracak olursan, evet yiyorum ama hâlâ kendi rızamla mı emin değilim. Genelde sofrada biri “çok güzel olmuş” deyince merakımdan bir dilim alırım. Ama o da en fazla bir dilim olur. Fazlası boğazıma oturur gibi geliyor.

Tatlı olmasına tatlı, hele üstüne ceviz serpilmişse ve biraz da tahin gezdirilmişse güzel bir sunum oluyor ama yine de diğer tatlılarla yarışacak bir heves yaratmıyor bende. Misal, yanında sütlaç ya da kadayıf varsa elim hep diğerine kayar. Yani kabak tatlısı benim için çoğu zaman “ayıp olmasın diye” ya da “deneyeyim, belki bu sefer hoşuma gider” düşüncesiyle tabağıma düşer.

Ama hakkını da yememek lazım; doğal, şerbeti abartılmamış bir kabak tatlısı, özellikle soğukken güzel bir keyif olabilir. Kendi rızamla mı? Belki değil. Ama karşı koymadan, sessizce yiyorum işte… En fazla bir dilim. O kadar.