Ölmeden önce hangi yemeği yemek isterdiniz?

Açıkçası “ölmeden önce son yemeğin ne olurdu?” sorusu hep garip gelmiştir bana. Çünkü ölümün ne zaman, nerede, nasıl geleceği belli değil. Belki ayakta yürürken, belki uykuda, belki de yolda bir anda... İnsan böyle bir şeyin planını yapamaz ki. Ama yine de düşününce, içimi ısıtan bir anıya, bir tada gidiyor aklım.

Çocukken anneannem tarhana çorbasını hatırlıyorum. Basit gibi görünür ama o çorbanın içine kattığı sevgi, o buharda gizlenen koku, soğuk kış günlerinde içimi ısıtan o his... Bazen yemek sadece karın doyurmaz, ruha da dokunur. Tarhana da benim için öyleydi. İçinde geçmiş var, sevgi var, huzur var.

Belki son yemeğimi seçmek zorunda kalsam, gözüm dönüp çok özel bir yemek aramazdım. Sıcak bir çorba, yanına taze ekmek, bir bardak su... Ve mümkünse sevdiklerim yanımda olsun yeter. Çünkü aslında son yemeğin ne olduğu değil, o an ne hissettiğin, kimlerle olduğun önemli. Yemek bahanedir, asıl mesele ruhun doymasıdır.