Şöbiyet sever misiniz?

Şöbiyet mi? Bayılırım! O incecik açılmış yufkaların arasında gizlenen bol fıstıklı, kaymaklı iç harcı ve üzerine dökülen mis gibi şerbet… Her lokması ayrı bir keyif, ayrı bir mutluluk benim için. Tatlılar arasında hep özel bir yeri vardır şöbiyetin; ne baklava kadar klasik ne de kadayıf gibi sıradan… Tam kıvamında bir ihtişam!

Ama işte mesele şu ki, bugüne kadar kimse çıkıp da “Gel sana şöbiyet ısmarlayayım” demedi. Olsun, ben kendime değer veririm, canım çekti mi gider alırım. Hayatı hep başkalarından beklemekle geçiremeyiz, değil mi? Kendini seven insanın en güzel yanı, bazen oturup kendi kendine şöbiyet ısmarlamasıdır bence.

Yine de içten içe, birinin sırf beni mutlu etmek için, “Hadi bugün sana şöbiyet alalım” demesini istemiyor değilim. Çünkü bir insanın sevildiğini hissettiği anlardan biri, küçük de olsa böyle düşünülmüş jestlerdir. Ama yoksa da dert değil. Hayat kısa, tatlıyı kaçırmaya gelmez. Sevgi yoksa da şöbiyet var! Hem bazen bir tatlı, insanın kalbini kendi kendine tamir etmesine yetiyor.