Hayatının son yemeğini seçme şansın olsa ne yerdin?

Hayatın son yemeği… ne bir ziyafet, ne bir gösteriş olurdu. Ruhun doyduğu bir sofraya oturmak isterdim, çocukluğun kokusunu taşıyan, içimi ısıtan bir tabakla. Belki tereyağlı bir tavuk pilav, yanında buz gibi ayran… Ya da annemin elinden çıkan sıcak bir gözleme, içine sevgiyle yoğrulmuş. Her lokmada bir anı, her tadında bir teşekkür olurdu. Son kez yemek demek, aslında son kez yaşamı hissetmek demek olurdu. O yüzden ne yediğin değil, kiminle ve ne hissederek yediğin anlam kazanır. Doymak için değil, vedalaşmak için olurdu o sofra. Ve tek dileğim, o lokmada huzur bulmak olurdu.

O zaman hep son yemek yiyormuş gibi yiyeceksin ne zaman nerede nasıl ne sekilde ölecegin belli degil onu bilemiyorsunn bilsen zaten yiyemezsin asıl yapmamız gerekeni yapmayıp ölecegimizi bilip hala ölmeden önce ne yesek ne içsek ne izlesek onun derdine düşmek var