Dutu nasıl yiyorsunuz?

Dutu öyle gösterişli bir şeymiş gibi yemem, avucuma bir avuç alırım, otururum bir kenara, sakince tadını çıkarırım. Ne bıçakla uğraşırım ne tabakla… Ellerin boyanır, dudaklarında o koyu mor iz kalır ama işin en güzel yanı da budur zaten. Ne doğranmaya ihtiyacı var, ne süse… Dut sade bir meyve ama damakta bıraktığı tatla geçmişi hatırlatır. O ilk ekşi, sonra gelen tatlılık… tıpkı insanın yaşadıkları gibi. Yavaş yavaş, tane tane yerim; her lokmasında biraz daha eski günlere dönerim. Dut yerken zaman yavaşlar sanki, sadece ben ve o an kalırım geriye.