Kavurma heyecanı var mı?

Kavurma heyecanı yok desem yalan olur; o mis gibi kokusu, etin tencerede yavaş yavaş pişmesi, anason ve karabiberin dokunuşu… Yine de “o eski bayramlar” yok artık. Çocukken sabahın ilk ışıklarıyla uyanır, büyükler etleri hazırlamak için dışarıda toplanırdı. Kocaman kazanlar, ateşten yükselen duman, komşuların dayanışması… Herkes bir kap kavurma, bir tabak pilav, bir dilim ev yapımı turşu taşırdı sofraya. Güler yüzlü sohbetler, "Bir lokma daha al" telkinleri, tatlı sohbetler; tüm mahalle bir araya gelirdi. O dönemin coşkusunda aile bağları daha sıkıydı, bayram heyecanı kalplere taht kurardı.

Bugün ise hayatın hızı, şehir yaşamı, kalabalık aile masaları azalttı o samimiyeti. Kavurmayı kendi başıma hazırlasam da geçmişin sıcaklığı kayboldu. Yine de düştüğümde mutfağa koşarım: eti tencerede kavururken çocukluğumun anıları canlanır. Bir lokmayı damağımda eritirken, “işte bayram bu” diye içimden geçiririm. Belki eskisi kadar coşkulu buluşmalar olmuyor ama kavurma hâlâ benim için bayramın simgesi. O eski heyecanı yeniden yaşatamasam da, mis gibi kavurmanın ardındaki emek, sevgi ve dayanışma ruhunu kalbimde taşımaya devam ediyorum.