Patates cipsi sever misiniz?

Patates cipsi severim demekle yetinmem; doğru anı, doğru lezzetle buluşturduğunda adeta bir keyife dönüşüyor benim için. Özellikle çocukluk anılarımda, okuldan döndüğümde annemin aldığı klasik tuzlu cipsi televizyon karşısında yavaş yavaş yemek hâlâ aklımda. Cipsin çıtır sesiyle birlikte gelen o doyumsuz tat, bazen tek başına, bazen yanında ayran ya da kola ile tam bir ziyafet oluyor.

Tabii her cips aynı değil. Bazı markalar gerçekten sadece tuzlu yağ tadı verirken, bazıları ince kesimi, baharat dengesi ve kıtırlığıyla fark yaratıyor. En çok sevdiğim çeşit acılı ve yoğurtlu olanlar. Film gecelerinde ya da arkadaşlarla sohbet ederken masada bir tabak cips varsa, elim farkında olmadan sürekli ona gider.

Sevmem mi ya! Hele o çıtırtısı var ya... açarken bile bir heyecan basar insanı. Bir de o ilk cipsin tadı… hafif tuzlu, kıtır kıtır, tam damakta dağılıyor. Yanına bir soğuk içecek varsa, dünya bir anlığına güzelleşiyor sanki. Ama işin kötüsü, duramıyorsun. "Bir tane alayım" dersin, elin gider gelir, gider gelir... bir bakmışsın paket bitmiş. Sonra da pişmanlık gelir tabii: “Yine hepsini yedim…” Ama her seferinde de aynı döngüye düşerim. Çünkü patates cipsi bir zaaf, bir nevi küçük mutluluk kaçamağı. Yani kısaca: evet kardeşim, severim… hem de çok severim.